7
„Wileńszczyzna” w ich życiu: tancerka Ilona Dasewicz

Ilona na scenie Teatru Opery i Baletu Fot. Marian Paluszkiewicz

„To właśnie taniec mnie wybrał, a nie ja jego” — zapytana o początki swej 13-letniej przyjaźni z tańcem, żartuje Ilona Dasewicz. Jak twierdzi, zespół „Wileńszczyzna” stał się nieodłączną częścią jej życia, a także drugim kochanym domem.

Jeszcze jako uczennica początkowych klas Gimnazjum im. Konstantego Parczewskiego w Niemenczynie, w mieście którym się urodziła i mieszka, obserwując tańczącego na scenie Domu Kultury kuzyna, mała Ilonka  oświadczyła rodzicom, że chce tańczyć.

Wtedy to taniec ją poniósł i już 13 lat krok za krokiem idzie przez życie w rytmie ludowej muzyki…  6 lat poświęciła dziecięcemu zespołowi pieśni i tańca „Jutrzenka”, kolejne już 7 — przetańczyła w „Wileńszczyźnie”. Zamiłowaniem do tańca ludowego zaraziła też brata Aleksandra, który również jest członkiem tego zespołu.

— Z tańcem zaprzyjaźniłam się w zespole dziecięcym „Jutrzenka”. Początek ten dzisiaj wydaje się nawet zabawny. Pamiętam, jak wszyscy, którzy chcieli tańczyć w zespole, zebraliśmy się, a było nas około 25 osób na sali u pani Loni (Leonarda Klukowska, choreograf — red. przyp.). Włączyła wtedy muzykę i musieliśmy tańczyć, kto jak chciał, kto jak umiał. Osoby, które zakwalifikowały się, zostały podzielone na 3 grupy. Trafiłam do grupy starszej, z której  obecnie w „Wileńszczyźnie” tańczą Ania Andrulėnaitė i mój partner w tańcu Artur Kostecki — dzieli się wspomnieniami tancerka.

Od tej chwili z tańcem nie roztaje się  ani na chwilę. Jak powiedziała, ten pierwszy krok był dość łatwy, ale to był tylko początek żmudnej ale jak, że ciekawej pracy. Aby tańczyć w wymarzonej „Wileńszczyźnie” musiała „wyrosnąć” nie tylko wiekowo, ale potrzebowała doświadczenia. Po jakimś czasie zaczęła chodzić na próby do „Wileńszczyzny”…

Pamiątkowe zdjęcie z Robertem Komarowskim i Anią Andrulėnaitė Fot. archiwum

— Brałam udział w próbach. Ćwiczyłam ze wszystkimi. Jednak, gdy tancerze stawali w pary, ja siadałam na ławeczce i  obserwowałam. Musiałam być cierpliwa i taka byłam. Chociaż cierpliwość była czasami gorzka, ale jej owoce stały się słodkie. Pewnego razu zespół miał jechać na koncert do Częstochowy. Jedna z tancerek zrezygnowała z powodu pracy. Musiałam ją zastąpić. Byłam w szoku. Mój pierwszy koncert miał odbyć się za granicą! Oprócz tego z Robertem Komarowskim musieliśmy robić „solówki”! Miałam tremę, ale wszystko udało się — wspomina młoda tancerka.

Zapytana, jaki taniec lubi najbardziej, dziewczyna bez namysłu mówi, że te najtrudniejsze, które potrzebują większego wysiłku. O tym, że pracy Ilona się nie boi, świadczy też kierunek studiów, jakie wybrała. W ubiegłym tygodniu pomyślnie obroniła pracę licencjacką i po odebraniu dyplomu w końcu czerwca zostanie dyplomowanym pracownikiem socjalnym.

— Uwielbiam dzieci i jestem wrażliwa na każde zło, które ich spotyka. Podczas studiów na Uniwersytecie im. Michała Rőmera w Wilnie miałam możliwość w ramach programu Erasmus wyjechać do Estonii. Studiowałam semestr w Tallinie. Wożono nas po domach dziecka, centrach tymczasowego pobytu dzieci. Widziałam problemy, z jakimi się borykają. Widziałam też te małe powody dla ich radości. Wtedy uświadomiłam sobie, że wybrałam odpowiednią drogę. Prócz tego praktyki w „Pataisos inspekcija” oraz niemenczyńskim przedszkolu potwierdziły słuszność mojego wyboru — dumnie mówi Ilona.

Nim zapytam o plany na przyszłość, ciekawi mnie, jak wytrzymała semestr w Tallinie bez tańców.

— Nie tańczyłam wtedy długie cztery miesiące, ale jak zespół pojechał koncertować do Lidzbarku Warmińskiego na tradycyjne „Kaziuki Wilniuki”, z Tallina pojechałam za nim. Nie mogłam zostawić zespołu — mówi zakochana w tańcu dziewczyna.

A wracając do planów na przyszłość, młoda tancerka ma dzisiaj dylemat. Pracę pracownika socjalnego podczas studiów polubiła, jednak marzy o jeszcze jednym zawodzie.

— Chciałabym robić magisterkę w innej dziedzinie. Poważnie myślę o studiach na Wileńskim Uniwersytecie Pedagogicznym. Jeżeli obronię magisterkę z edukologii, będę mogła uczyć też tańca w szkole. W taki sposób taniec będę miała na co dzień, nie tylko podczas prób czy koncertów. Jaką drogę wybiorę, jeszcze się okaże — mówi.

Ilona nie ukrywa, że „Wileńszczyzna”, a szczególnie ludzie, z którymi razem kształtuje się jako tancerka, w jej życiu zajmują wyjątkowe miejsce.

— Czym jest dla mnie „Wileńszczyzna”? Stylem życia, drugim domem, w którym na mnie zawsze czekają bliscy  ludzie. Oprócz tego zespół otworzył mi okno na świat. Wątpię, że kiedyś samodzielnie wyjechałabym do Australii. A w ciągu  tych lat zwiedziłam wiele krajów, nawiązałam mnóstwo nowych znajomości. Polskę można powiedzieć znam już lepiej niż Litwę. Już nie policzę i nie wymienię miasta, w których koncertowaliśmy. Poznaje je po scenach. „Wileńszczyzna” dała mi taniec, możliwość odnalezienia i pokazania siebie. Oprócz tego, znalazłam tu swoją miłość, drugą połowę —  mówiąc o Germanie Komarowskim, dodaje rozmówczyni.

7 odpowiedzi to „Wileńszczyzna” w ich życiu: tancerka Ilona Dasewicz

  1. Duseika mówi:

    Polki z litewskimi nazwiskami, Litwinki- z polskimi. Wilenszczyzna…

  2. pani mówi:

    A jedyny Polak ma na imie German! Aja -jaj!

  3. pani mówi:

    Fantastyczne zdjęcie! Warte plakatu czy logo zespołu.

  4. HB mówi:

    Zgadzam sie. Bardzo trafnie wybrali zdjecie do artykulu. Swietny artykul. Jednak Kultura pozwala pamietac, ze nie tylko pieniadze rzadza w zyciu i jest wiele ciekawych pasji zyciowych, ktore pozwalaja zyc i z tego sie cieszyc! Niech zyja kultura, niech zyje Wilenszczyzna!

  5. Kmicic mówi:

    Na Wileńszczyżnie , Kowieńszczyżnie i Laudzie kultywowanie folkloru ma nie tylko wymiar kulturowy ale i narodowy.Nie przypadkiem Pan Korkuć współtworzył w każdej polskiej wioseczce zespół folklorystyczny. To co normalne gdzie indziej, tutaj staje się wyjątkowe…

  6. Do Kmicic mówi:

    Ciekawa mysl. Czy mozna byloby ja rozwinac i pokomentowac wiecej??

  7. Kmicic mówi:

    W Kiejdanach na Laudzie białoczerwono, święto kultury polskiej. Brawa dla Pani Ireny Duchowskiej.
    http://www.zpl.lt/2011/06/w-kiejdanach-na-laudzie/#more-2012

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.