3
Podsumowanie Roku Czesława Miłosza

Dobiegający końca rok, który w Polsce i na Litwie był ogłoszony Rokiem Czesława Miłosza, był pełen imprez, poświęconych wybitnemu polskiemu poecie, prozaikowi, eseiście, historykowi literatury, tłumaczowi, dyplomacie i laureatowi Nagrody Nobla. Pod znakiem Miłosza odbyło się jak nigdy dotąd wiele wystaw, konkursów, konferencji, wieczorów poetycko-muzycznych, teatralnych i filmowych.

Lwią część imprez w ciągu całego roku organizował Instytut Polski w Wilnie. Jednym z głównych przedsięwzięć, jak zaznaczyła Barbara Orszewska, koordynatorka projektów tego instytutu, była wystawa pod tytułem „Czesława Miłosza szukanie Ojczyzny”.

― Ekspozycja była szczególna z tego powodu, że prezentowała wiele rzadkich lub nawet nigdy dotąd niewidzianych zdjęć Miłosza. W jej ramach działał też Salon Miłoszowski z wystawą książek poświęconych nobliście. Wystawa była bogata w sensie edukacyjnym, a jej otwarciu towarzyszyła międzynarodowa konferencja z udziałem polskich i litewskich intelektualistów ― mówiła Barbara Orszewska.

Zaznaczyła, że szczególne miejsce w obchodach Roku Miłosza miały dwa konkursy:

― Wiosną odbył się konkurs na plakat promujący Miłosza, który zorganizowaliśmy wraz z samorządem wileńskim. Zwycięzcą został Michał Tadeusz Golański, polski artysta mieszkający we Włoszech. Jego plakat, przedstawiający portret Miłosza, jest eksponowany na powierzchni reklamowej stolicy.

Kolejną wielką akcją był konkurs na najlepszą publikację poświęconą idei współistnienia narodów mieszkających na terenach Polski i Litwy. Specjalnie dla tego konkursu, który trwał prawie cały rok, została ustanowiona nagroda im. Roku Miłosza. Powstała ona z inicjatywy Instytutu Polskiego w Wilnie, Związku Dziennikarzy Litwy i litewskiego Narodowego Zrzeszenia Twórców. W połowie grudnia główną nagrodę zdobyła monografia „Litewskie konteksty Czesława Miłosza” autorstwa Viktorii Daujotytė i Mindaugasa Kvietkevičiusa.

W czerwcu, podczas obchodów 100. rocznicy urodzin Miłosza, na dziedzińcu Uniwersytetu Wileńskiego została umieszczona tablica pamiątkowa poświęcona nobliście. Tablicę umieszczono w podwórzu im. prof. Macieja Kazimierza Sarbiewskiego na ścianie fakultetu filologicznego. Oprócz życiorysu i płaskorzeźby poety, na granitowej tablicy jest też wykuty sławny początkowy fragment wiersza, napisany przez Miłosza na emigracji w 1963 roku: „Nigdy od ciebie, miasto, nie mogłem odjechać…”.

Wkrótce program obchodów 100. rocznicy urodzin poety przeniósł się do Polski. Odbyło się tam uroczyste otwarcie Międzynarodowego Centrum Dialogu im. Czesława Miłosza w budynkach zespołu dworskiego w Krasnogrudzie.

We wrześniu nadano jego imię jednej z czytelni UW. Uroczystości tej towarzyszyło też otwarcie wystawy fotografii Wojciecha Prażmowskiego „Miłosz. Tutejszy”. Autor tej wystawy, która była eksponowana również w Kłajpedzie i Kiejdanach, w sposób nietypowy na kilkudziesięciu planszach przedstawił miejsca związane z Miłoszem.

Oprócz tego, w Wilnie odbyły się czytania literackie „Letters to Miłosz”, widowisko poetycko-muzyczne „Miłosz ― koncert polski”, program literacko-muzyczny „Słuchając Miłosza”. W wielu litewskich miastach zaprezentowana była wystawa „Czesław Miłosz. Stulecie poety”, której zamierzeniem jest przypomnienie sylwetki polskiego Noblisty, jego twórczości poetyckiej, prozatorskiej, translatorskiej i eseistycznej.

Ważne miejsce w programie Roku Miłosza zajął też projekt „Czytające szkoły ― Czesław Miłosz 2011/2012” polegający na wspólnym czytaniu tej samej lektury noblisty w szkołach z różnym językiem wykładowym i zadawaniem sobie przez uczniów zadań na temat wspólnie przeczytanego tekstu.

Na program Roku Miłosza złożyły się też nowe wydania książkowe.

3 odpowiedzi to Podsumowanie Roku Czesława Miłosza

  1. tadtrz mówi:

    Nad brzegami niebieskiego Niemna
    I Niewiaży o wodzie czarnej
    Zasiewają jasnowłosi chłopi
    Ciężkie pszenicy ziarna.

    Koszą łąki, których zieleń jest
    Największą radością świata
    I wierzą że dobry Bóg
    Jak jastrząb w niebiosach lata.

    Chłopcy w skwarne południa tętniącym tabunem
    Konie jadą pławić na rozlewach
    I radosne zawodzą śpiewy
    W grzywy gniadych biją jak we struny.
    ……………………………..
    (z: Wiersze rozproszone 1931r.)

  2. Astoria mówi:

    Dziwnie napisany artykuł. Oto Litwa obchodzi (wraz z Polską) Rok Miłosza, a autorka całkiem przemilcza związki poety z Litwą, czyniąc go wyłącznie wielkim polskim literatem. Co rodzi pytanie, dlaczego dzisiejsza polonofobiczna Litwa miałaby czcić wyłącznie polskiego, a nie też swojego, pisarza?

  3. dobrze mówi:

    liewskim poeta (tak sam siebie mianowal) byl Zyd Oscar Milosz, krewny Czeslawa Milosza. Czeslaw Milosz, owszem, od mlodosci sympatyzowal Litwinom socialistom, ale litewskim poeta siebie nie nazywal.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.