1
Borejkowszczyzna – miejscowość o ogromnym potencjale

Muzeum Władysława Syrokomli w Borejkowszczyźnie.
image-54170

Muzeum Władysława Syrokomli w Borejkowszczyźnie  Fot. archiwum ASRW

 

Muzeum Władysława Syrokomli oraz Centrum Informacji Turystycznej od półtora roku działające w Borejkowszczyźnie przyciąga coraz więcej odwiedzających. By daną ofertę turystyczną jeszcze bardziej uatrakcyjnić, Samorząd Rejonu Wileńskiego ogłosił konkurs na dzierżawę wypożyczalni sprzętu turystycznego.

Miejscowość posiada ogromny potencjał do rozwoju drobnej przedsiębiorczości. Przepiękny teren pagórkowaty jest odpowiedni dla aktywnego odpoczynku, stwarza warunki dla rozwoju nowych ofert turystycznych. Wiosną, latem i jesienią odwiedzający Borejkowszczyznę mogą wypożyczyć rowery. W najbliższym czasie zostanie oddana do użytku ścieżka rowerowa prowadząca z Wilna przez Borejkowszczyznę do Miednik. Dana miejscowość jest terenem pagórkowatym i lesistym, zimą można wypożyczyć narty amatorom białego szaleństwa. Piękne krajobrazy zachęcają też o dowolnej porze roku do spacerów z kijkami nordyckimi, stającymi się coraz bardziej popularnymi wśród mieszkańców.
Wypożyczalnia inwentarza turystycznego przy muzeum jest też możliwością dodatkowego zarobku dla gospodarzy posiadających konia. Odwiedzającym można oferować przejażdżki bryczką, wozem, a zimą saniami. A jako że muzeum najczęściej odwiedzają grupy szkolne, więc dla dzieci byłaby to wielka atrakcja. Dla dorosłych również.

Wieś Borejkowszczyzna znajduje się na południowym wschodzie rejonu wileńskiego, w odległości ok. 14 kilometrów od Wilna. Od półtora roku działające tutaj Muzeum Władysława Syrokomli oraz Centrum Informacji Turystycznej przyciąga coraz więcej zwiedzających. W roku ubiegłym odwiedziło je ponad 2500 gości. Zapoznać się z działalnością muzeum przyjeżdżają zarówno uczniowie z rejonu wileńskiego, Wilna i całego kraju, jak i turyści zza granicy. W 2012 r. odwiedzili Borejkowszczyznę Polacy, Białorusini, Rosjanie, a nawet Amerykanie.

Dyrekcja i pracownicy muzeum oprócz ekspozycji organizują dla odwiedzających wiele przedsięwzięć: wystawy, spotkania poetyckie, koncerty itd. Wiele się będzie tutaj działo wiosną, gdyż placówka wspólnie z Muzeum w Oszmianie (Białoruś) uczestniczy w międzynarodowym projekcie pt. „Dwa kraje – jedna kultura i historia”. W ramach projektu zarówno po stronie litewskiej, jak i białoruskiej odbędzie się wiele atrakcyjnych imprez, m.in. w maju w Borejkowszczyźnie będzie działał obóz młodych poetów, w którym weźmie udział młodzież z rejonu wileńskiego oraz oszmiańskiego. W muzeum zostaną otwarte nowe ekspozycje: poświęcona życiu lirnika wioskowego oraz wystawa etnograficzna okolic Rukojń. W ramach projektu planowane jest wydanie w kilku językach przewodnika turystycznego po Wyżynie Oszmiańskiej, mapy oraz katalogu rzemieślników strefy przygranicznej.

Samorządu Rejonu Wileńskiego zachęca mieszkańców i przedsiębiorców do skorzystania z możliwości wydzierżawienia pomieszczeń punktu wynajmu sprzętu turystycznego. Jest to wspaniała możliwość do rozwoju usług turystycznych dla odwiedzających Borejkowszczyznę.
Samorząd zapewnia nieodpłatne promowanie działalności wypożyczalni na wystawach turystycznych, swojej stronie internetowej (www.vrsa.lt) oraz na stronie Centrum Informacji Turystycznej w Borejkowszczyźnie (tic.vrsa.lt).
Powierzchnia wynajmowanych pomieszczeń pod działalność punktu wynajmu sprzętu turystycznego wynosi 22,28 m² i mieści się przy Muzeum Władysława Syrokomli w Borejkowszczyźnie (przy ul. V. Sirokomlės 5).

Wstępna cena dzierżawy – 3,42 Lt/m², czyli ok. 76 Lt miesięcznie. Okres wynajmu pomieszczeń – 5 lat. Wnioski o udział w konkursie przyjmowane są w Samorządzie Rejonu Wileńskiego (ul. Rinktinės 50) do 30 stycznia br. w dniach pracy do godz. 12 w pokoju 207 (gł. specjalistka Wydziału Ekonomiki i Mienia Halina Pietrucin). Szczegółowej informacji można zasięgnąć pod nr tel.: 2 75 50 81, 2 75 01 25.

Jedna odpowiedź do Borejkowszczyzna – miejscowość o ogromnym potencjale

  1. tadtrz mówi:

    BOREJKOWSZCZYZNA
    Nie mój to domek, nie moja gleba,
    Choć chleb mi rodzi przez lato;
    Moim jest tylko ten błękit nieba,
    Co się unosi nad chatą.

    Pod skrzydłem chmury, pod cieniem strzechy
    Miałem i ciernie i róże;
    Prędkoż me bole, moje pociechy
    Ojcu ziemskiemu wynurzę?

    W pobliskiej wiosce, w cmentarnej głuszy,
    Zacny się starca proch mieści:
    Boże! Daj spokój zmarłego duszy,
    A żywym – mądrość boleści!
    (wiersz z 1860 r. po powrocie do domu – po śmierci Ojca)

Leave a Reply

Your email address will not be published.