10
Piekło na Litwie (4)

bbb
image-78102

Okupanci niemieccy i kolaboranci litewscy, a także esesmani łotewscy, na terenie „bazy” w Ponarach rozstrzeliwali ludzi Fot. Marian Paluszkiewicz

Po każdej zbiorowej egzekucji na „bazie” w Ponarach pozostawały stosy należących do ofiar ubrań, butów, nakryć głowy, obrączek, pierścionków, sygnetów, naszyjników, banknotów, a nawet złotych monet i złotych zębów. Stawało się to łupem morderców. Większość rzeczy ładowano na samochody i wywożono do Wilna, do siedziby Ypatingasis būrys.

Były kwatermistrz tego oddziału Alfonsas Kuzavinis zeznawał na tę okoliczność przed organami ścigania LSRR w roku 1969:
„Z opowiadań członków oddziału wiem, że rozstrzeliwali wszyscy członkowie oddziału bez żadnego wyjątku. Bardzo często przywozili z miejsca rozstrzeliwań dużo odzieży należącej do rozstrzelanych i składowano ją w osobnym pokoju. Potem członkowie oddziału brali sobie tę odzież. Ile kto chciał, mógł brać. Było to niejako wynagrodzenie za likwidowanie ludzi. Oprócz tego członkowie oddziału często otrzymywali wódkę i najczęściej pili ją po powrocie z rozstrzeliwań w Ponarach”.

Rzeczy po zamordowanych było jednakże tak dużo, że członkowie Oddziału Specjalnego nie byli w stanie spożytkować ich w całości.
Uczestniczący w procesie Miakisza, Butkuna i Borkowskiego w charakterze świadka Roman Korab-Żebryk relacjonował przed sądem: „Do Sonderkommando przyjmowano tylko ochotników. Ubrania ofiar gromadzono i sprzedawano w Wilnie w kilku punktach dla litewskich urzędników”.
Literacki opis funkcjonowania takich sklepów-magazynów nakreślił Sergiusz Piasecki w powieści „Dla honoru organizacji”.
Przełożony Józefa, głównego bohatera powieści, chciał mu dopomóc w przezwyciężeniu nadzwyczaj trudnej sytuacji materialnej:

„Zaraz panu coś przekażę – wyszedł drzwiami prowadzącymi do łazienki. Wrócił niebawem i położył na biurku litewski formularz. Jest to – powiedział »order« na gotowe ubranie, palto albo na kupon materiału. Mam kilka takich blankietów, ale dwa chcę zachować w swym archiwum jako dokumenty. Ten panu dam. Na podstawie tego »orderu« może pan kupić cokolwiek wartościowego w sklepie gotowych ubrań przy ulicy Wielkiej albo w sklepie materiałów tekstylnych przy Niemieckiej. Zarobi pan na tym chyba kilkadziesiąt razy więcej w stosunku do ceny urzędowej(…). Przy ulicy Wielkiej Litwini urządzili duży skład męskich ubrań. Latem 1941 roku złożono tam rzeczy, które pozostały po ucieczce bolszewików. Później dodali do nich dużo odzieży zabranej ze sklepów żydowskich. Ale sprzedawano wszystko na podstawie »orderów« prawie wyłącznie Litwinom”.

Sporo rzeczy pozostałych po zamordowanych ofiarach członkowie Sonderkommando przywłaszczali sobie we własnym zakresie już na miejscu w Ponarach. Sprzedawali je później na targu. Mieszkający w czasie okupacji niemieckiej w Ponarach przedwojenny dziennikarz wileński Kazimierz Sakowicz prowadził potajemnie dziennik z opisami tragicznych wydarzeń.
Pod datą 21 listopada 1941 zanotował: „Z bazy wyszedł szaulis z karabinem i na drodze (był to dzień rynkowy, piątek) zaczął sprzedawać przyniesione damskie ubrania: kilka płaszczy, sukien, śniegowce. Ostatnią parę płaszczy – granatowy i brązowy sprzedał za 120 (sto dwadzieścia) rubli i »na dodatek« dał jeszcze parę śniegowców. Gdy jeden z chłopów (Wacław Tankun ze Starego Międzyrzecza) spytał, czy jeszcze będzie sprzedawał, szaulis powiedział: niech »poczekają«, a »wybierze« Żydówkę jak raz na miarę. W. Tankun z żoną przerazili się i gdy szaulis odszedł, szybko odjechali. Szaulis zjawił się z ubraniem, był zły, że tych »chamów« nie ma, bo »trudził się« wybierając Żydówkę z czwartej kolejki, która wzrostem była »podchodziaszcza« dla wieśniaczki”.

Za zrabowane ubrania członkowie Ypantingasis būrys zaspokajali niekiedy najbardziej przyziemne potrzeby. W tym celu nawiązali bliskie stosunki towarzyskie i handlowe z mieszkającym bardzo blisko „bazy” dróżnikiem kolejowym Jankowskim, który znał dobrze język litewski.
W trakcie warszawskiego procesu Józef Miakisz zeznawał: „Do Jankowskiego chodziłem się umyć i napić wody. Byłem u niego cztery razy. Tylko raz dałem te rzeczy po rozstrzelanych, to jest marynarki, palta damskie i inne rzeczy. Za powyższe otrzymałem kolację w jego mieszkaniu”.

Motyw zdobywania przez członków Oddziału Specjalnego żywności pojawiał się zresztą częstej. Zeznawał na ten temat m. in. dawny mieszkaniec Ponar, najbliższy sąsiad dróżnika Jankowskiego, Czesław Okuniewicz:
„Wymienieni przeze mnie z nazwisk Litwini przychodzili do mojego domu i do domu Jankowskiego. Litwini ci opuszczali posterunki wartownicze, żeby rabować z żywności rolników wiozących artykuły do miasta. Po egzekucjach pod moim domem często myli ręce. Na butach często mieli krew”.

Co do zasady Józef Miakisz sprzedawał zrabowane rzeczy na bazarach. Często korzystał z pośrednictwa kuzyna Krzysztofa Wincunasa: „Otrzymywałem wynagrodzenie około 200-250 marek niemieckich miesięcznie. Nie wystarczało mi to na życie, tym bardziej że moja żona nie pracowała. Aby poprawić ten stan rzeczy, zacząłem handlować rzeczami po zastrzelonych Żydach w Ponarach. Te rzeczy po Żydach dawałem Wincunasowi, który często mnie odwiedzał. Wincunas te rzeczy po Żydach sprzedawał na miejscowym bazarze lub na okolicznych wsiach i w zamian za nie dostarczał mi słoninę”.

Kosztem swoich ofiar bogacił się również Władysław Butkun. Litwinka Stanisława Lapčienė pochodziła z Nowik, rodzinnej wioski Butkuna. Przyjaźniła się tam z jego siostrą. W czasie okupacji niemieckiej obydwie, a także druga siostra Butkuna, zamieszkały w Wilnie. Lapčienė wraz z Butkunówną często odwiedzały Władysława Butkuna w mieszkaniu, które zajmował razem z dwoma innymi członkami Ypatingasis būrys — Klukasem oraz Vielevisem. Mieszkanie wynajmowali od starszej wiekiem Litwinki, którą nazywali „gospodynią”.

W roku 1972 Lapčienė zeznawała przed organami ścigania LSRR: „U Butkunasa, Klukasa i Vielewvisa widoczne były różne złote rzeczy jak zegarki, pierścionki lub obrączki. Także można było zobaczyć odzież damską(…). Vielevis powiedział, że nic nie znaczy uciąć palec trupowi, jeśli jest na nim złoty pierścionek lub obrączka(…). Siostry Butkuna zaczęły się dobrze ubierać, chociaż poprzednio żyły biednie. U Weroniki znalazł się na szyi złoty łańcuszek, chociaż poprzednio go nie miała(…). Pamiętam, że w mieszkaniu Butkunasa, Klukasa i Vielevisa widziałam leżący na parapecie okiennym instrument medyczny do wyrywania zębów”.

Najobszerniejszą relację na temat bogacenia się kosztem zamordowanych w Ponarach ofiar złożył w trakcie procesu w Warszawie trzeci z oskarżonych Jan Borkowski: „Pamiętam, że z Ponar po rozstrzelanych wziąłem dla siebie 3 garnitury, 4 jesionki, jedno męskie futro koloru szarego, zamszową kurtkę koloru brązowego, dwa kożuszki dziecinne, buty długie z cholewami i kilka par obuwia damskiego i męskiego. Oprócz tego przeszukując rzeczy rozstrzelanych, przywłaszczyłem sobie kilkanaście tysięcy rubli (czerwieńce) w banknotach, zegarek marki »Longin«. Z tych rzeczy dałem teściowi garnitur i płaszcz oraz jesionkę. Kożuszki dałem siostrom mojej żony jak również i buciki. Żonie dałem futro damskie (źrebaki), pantofle oraz część zabranych przeze mnie rubli. Sam nosiłem zegarek »Longin«, buty z cholewami, ubrania i futro męskie”.

Jesienią 1943, gdy Armia Czerwona osiągnęła rubieże Białorusi, okupanci niemieccy zaczęli zacierać ślady masowych kaźni w Ponarach. Szczególnie intensywne działania podjęli w grudniu 1943 oraz w styczniu 1944. Wydobywano z dołów zwłoki pomordowanych i palono je. Zamieszkały w Ponarach od roku 1934 Bolesław Żebryk relacjonował na procesie Miakisza, Butkuna i Borkowskiego:
„Od jesieni 1943 rozpoczęto palenie zwłok. Pracowało przy tym 82 ludzi, z czego 60 jeńców radzieckich, 21 Żydów i jeden Polak o nazwisku Iwaszkiewicz. Przebywali na stałe w okrągłym dole, a u góry była budka strażnicza i silne światło z baraku. W dole ci ludzie mieli kuchnię. Gotowały posiłki dwie Żydówki. Oni zrobili podobno podkop, ale podczas ucieczki zostali zauważeni i prawie wszyscy zabici”.

KONICA MINOLTA DIGITAL CAMERA
image-78103

Sporo rzeczy pozostałych po zamordowanych ofiarach członkowie Sonderkommando przywłaszczali sobie Fot. Marian Paluszkiewicz

Wśród kilku ocalałych znalazł się ponownie wspominany wcześniej Abram Blazer, który w listopadzie 1943 po raz drugi trafił do Ponar, tym razem do ekipy palaczy zwłok.

Nie wszystkie ślady potwornych zbrodni dało się usunąć. Okupanci niemieccy i kolaboranci litewscy, a od później jesieni także esesmani łotewscy, na terenie „bazy” w Ponarach nadal rozstrzeliwali ludzie, chociaż nie na taką masową skalę jak w latach poprzednich.
W tym czasie niemal wszystkich Żydów już zgładzono i ofiarami stali się głównie Polacy, Rosjanie, Białorusini i Litwini.
W sierpniu 1944, a zatem niezwłocznie po zajęciu Wilna, powołano Nadzwyczajną Komisję Państwową ZSRR do zbadania zbrodni w Ponarach. Protokół oględzin sporządzony przez członków tej komisji zawierał opis 8 dołów ze zwłokami pomordowanych ludzi.

Zgodnie z jego treścią, pierwszy dół zawierał 9 000 ciał ludzkich, z tego 37 Litwinów i 500 księży i zakonników. W drugim dole znaleziono około 10 tysięcy ciał żołnierzy sowieckich wziętych do niewoli w roku 1941. W trzecim dole około 12 tysięcy ciał Żydów rozstrzelanych w latach 1941-1942. W czwartym dole zwłoki około 3 500 mężczyzn i kobiet inwalidów. Piąty dół był wypełniony ciałami 2 400 Żydów oraz wziętych do niewoli żołnierzy Armii Czerwonej z kadry dowódczej. W szóstym dole odkryto około 3 500 trupów w stanie daleko posuniętego rozkładu. W pozostałych dwóch dołach były szczątki ciał ludzkich spalonych na stosach. Od tego czasu rozpoczęto niezbyt intensywnie prowadzone poszukiwania morderców. Według opracowania sporządzonego w listopadzie 1971 przez Starszego Radcę Sprawiedliwości LSRR J. Bakučenisa, ustalono na tamtą chwilę nazwiska 50 niemieckich funkcjonariuszy SD odpowiedzialnych za mordy w Ponarach, 6 członków Ypatingasis būrys zamieszkałych na Litwie i jednego na Białorusi, imienny wykaz byłych członków tego oddziału mieszkających za granicą, tj. dwóch w Australii, dwóch w Wenezueli, jednego w USA oraz jednego w Wielkiej Brytanii. Ponadto podano imienny wykaz dalszych 21 członków Ypatingasis būrys, których miejsca pobytu nie ustalono.

Do czasu opracowania tego raportu sądy LSRR skazały na karę śmierci czterech sprawców mordów, a ośmiu innych na kary długoletniego pozbawienia wolności. Raport nie obejmował trzech sprawców skazanych przez Sąd Wojewódzki w Warszawie, tzn. Miakisza, Butkuna i Borkowskiego.

Odcinek ostatni

10 odpowiedzi to Piekło na Litwie (4)

  1. Maur mówi:

    Solidna praca.
    Nadmiaru komentarzy raczej nie będzie.
    Ponura sprawa Ponar. Zbyt ponura…

  2. Jur mówi:

    Są dobre wzory jak sprawach ponurych mordów z okresu wojny trzeba się zachować się.Wystarczy trochę chęć,dobra wola i odrobina odwagi. Najgorszym postępowaniem jest przemilczanie,ukrywanie i zwalanie na innych.W tym przypadku mydli się oczy i mówi się o sprawcach jako o “udziale miejscowych” podczas gdy znane są szczegóły i nazwiska mordujących. Znani są bezpośredni sprawcy Zbrodni Ponarskiej ,oraz tych licznych co pracowali przy aresztowaniu ,więzieniu i katowaniu.
    Na przykład skazani za zbrodnię w Ponarach w 1944/45 na śmierć przez rozstrzelanie:
    Bronisław Żelwis, Jonas Ożelis Kozłowskis, Augustas Juozas, Juozas Maczys, Stasys Ukrinas, Mikas Bogotkiewiczius, Powiłas Waltulonis, Jonas Dwilaitis, Antanas Granickas, Stasys Liwczienas, Jonas Germanawczius, Wladyslaw Sausaitis.

  3. Jur mówi:

    LISTA BEZPOŚREDNICH SPRAWCÓW ZBRODNI PONARSKIEj:
    Arlauskas Juozas, Augustas Juozas, Baltutis Borisas, Barauskas Aleksas, Barkauskas Aleksas, Barkauskas Jonas, Bazyliuk Wladimir, Bilkis Wladas, Bobrawiczius Antanas, Bogotkiewiczius Mikas, Barysiawiczius Stasys, Butkiiewiczius Zigmas, Butkunas Władas,,Butkus Mieczys,Cibulskis Stiepas,Czarniauskas Pietras,Cziaponis Stasys, Czesnulis,Cziczielis Konstantinas, Diarwoidaitis Wladas, Dienisis Hubertas, Dołgowas Jnas, Diwilajtis Jonas, Faworow Iwan, Galwanauskas WiktoGermanawiczius Jonas, Gigaszka Juozas, Gritinaitie Ona, Golczas Dionizas, Grancikasa Antanas, Griksztas stasys, Iwinski Julius, Jaksztas Jonas, Jakubka,Jankiewiczius Adomas, Januszkiawiczius Juozas, Januszkis, Jasinaitie Janie,Jurienas Albertas, Kalendra Kostas, Kelbszas Juozas, Kodeiskis Josifas, KorsakasWladas, Kriwas Juozas, Kromeris Henrikas, Kundoras Wincas, Kursziz Adomas,Kuzawinis Alfonsas, Labunskis ,Lankauskas Władas, Leikunas Wincas, Lemeszis Juozas ,Lukoszius Balys, Maciene Adela, Mackiewiczius Waldas,Maczys Juozas, Mandeika Wladas, Martisziunis Antanas, Martisziunis Justas,Mawskolunas,Miakiszius Juozas,Nikitin Michail, Newerewiczius,Norijauskas (Nerijauskas), Norkiewiczius Jonas,Norwaisza Balys, Ożelis-Kazłauskas Jonas, Pauksztis Justas (lub Julius), Paulauskas Justas (lub Julius),Paulauskas Cirillijus, Paulonienie Domicela, Pażusis Leonas, Roszta Stasys, Razutis Klemens,Sausaitis Wincas, Sergutin Iwan, Sinkiawiczius ZigmasSkalandis Juozas, Susznis Wladas, Subaczius Juozas, Swiaitikas Wytautas, Szidlauskas, Szilinskas Alfonsas,Tumas Jonas, Untulis Jonas, Untulius Powiłas,Urbonas Romualdas,Urinkas Stasys, Waltiaris Jonas, waltulonis Powiłas, WarnasPetras, Waszkis Juozas, Wielwis Juozas, Wolgas Jonas, Zaicow Isak, Zalapugas Stasys, Zaganiewiczius.

  4. Ali mówi:

    Przedstawiony przez Jura wykaz zbrodniarzy z wileńskiego Oddziału Specjalnego SD ma swoje zalety, ale również wady. Nieprzygotowany merytorycznie czytelnik mógłby na tej podstawie sądzić, że tylko kilkudziesięciu wymienionych z imienia i nazwiska ochotników litewskich uczestniczyło w Holokauście na Litwie. Mógłby zatem sądzić, że jest to kropla w morzu niewinnego narodu litewskiego. Tymczasem dla pełnego obrazu tamtym lat należałoby uzupełnić tę listę o imiona i nazwiska ochotników z Kowna oraz innych miast i miasteczek z Litwy Kowieńskiej. Oddział wileński operował tylko na Wileńszczyźnie. Należałoby również ustalić nazwiska policjantów ochraniających kolej, którzy strzelali do uciekających ze stacji w Ponarach Żydów. Należałoby także ustalić nazwiska wszystkich czynnych uczestników wielkiego pogromu w Kownie w czerwcu 1941. W końcu należałoby ustalić nazwiska 160 pracowników wileńskiej saugumy, którzy uczestniczyli w aresztowaniach ludzi, w tym wypadku głównie Polaków, którzy kończyli życie w Ponarach.
    O politykach, działaczach samorządowych już nie warto wspominać, chociaż wielu z nich to przynajmniej pośredni sprawcy Holokaustu.

  5. Jur mówi:

    Litwini pracujący w dla hitlerowców w więzieniu na Łukiszkach w Wilnie w latach 1941,1942.
    Naczelnik Więzienia : Augustianowiczius Kazys od 16.01.1942 w Administracji Blekatienie Elle od 15.09.1942 Urzędnicy: Grunskis Jonas od 18.5.1942; Stakys Powiłas od 16.041942; Jakubka Petras od 16.01.1942; Stuczinkas Stasys od 12.06.1942 ;Lickiewiczius Wladas od 06.1941Korsakas Jakubas od 1941; Reimorys Stasys od 25.06.1942 ;Sacewiczius od 1.06.1942 Usas Juozas 23.07.1941 ;Baltrumonaitis Juozas od 1.091941. Łącznie z naczelnikiem litewska służba więzienna liczyła 218 osób
    Litewscy pracownicy więzienia wileńskiego Łukiszki
    Arsztikis Stasys ur 1911; Drabulis Stasys ur 1906 ;GrygalweicziusStasys ur 1903;
    Korsakas Jakubas ur 1908 ;Kudirka Jonas ur 1915 ;Lukoszewiczius Wincas ur 1905;
    Paszkiewiczius Wytautas ur.1903 ;Reimorys Stasys ur.1909 ; Rymkewiczius Jonas ur
    1909; Sacewiczius Mieczys ur 1904; Skeiwalas Jonas ur 1912 ;Staszkiewiczius Pertas
    ur 1912;Stuczinkas Stasys ur 1903;Szmikunas Zigmas ur 1913; Tiszkiewiczius Antanas
    ur 1908; Tyszkiewiczius Juozas ur 1903 ; Waiginis Petras ur 1906 ;Zdanowiczius Juozas ur 1900; Żembinkas Wytautas ur 1901; Żikaras Jonas ur 1905…….
    lista jest długa i obejmuje ponadto ok. 430 Litwinów pracujących w więzieniu na Łukiszkach w latach 1941-1943

  6. Jur mówi:

    Wykaz pracowników Litewskiej Służby Bezpieczeństwa [Saugumo policija] 1941 – 1943 Okręgu Wileńskiego
    Naczelnik Lielejkis Aleksandras zastępcy : Gimżauskas Kazys , Babrawiczius Aleksandras, Bagdonas F, Barauskas Mikołas.
    Wydział ogólny: Naczelnik Barauskas Mikoła, Szidlauskas Antanas-zastępca, pracownicy : Rimkus, Budrewiczius Jonas, Wisockas Antanas, Padaba Algiris.
    Wydział informacji: Brazis Juozas, Pakulis Kazys, Maczenas Piatras, Labenas Benediktas, Marciszkauskas Wóładas, Kielingas Mieczis, Jasiułaitis Juozas,Trapkiewiczius Leonas, Płukszta Antanas, Czipkinie Stasie, Baranaskaitie O, Grabauskaite Birute, Szlenite Eugenia, Rakutis Pietras,
    Wydział Specjalny: Bukaskas Juozas, Mażejka.
    Komisariat Polaków: Babrawiczius Aleksandras naczelnik, Zemaitis zastępca. Pracownicy: Czekulskis Pietras, Mowigelis, Niewierauskas Jonas, Pusilis, Skwarczius Antanas,Trusas Mikolas, Wajdelis Adolfas, Warjka Stepas.
    Rejon Miasta Wilno: Bałsis Ałoza-naczelnik, Cironka Antanas – zastępca, dalszy ciąg Naczelnicy :Dailide Aligimantanas, Germanawiczius Adomas, Kasolinas Zigmas, Niewiarauskas Wytautas, Pietraszynas Piatras, Pikturna Kazys, Raugaas, Regina Wincas ,Repka Juozas, Szemis, Łanienauskas Piatras
    Obsługa więzienna: Pranskiewiczius,Walenttukiiewiczius, dyżurni : Gimżauskas Jonas, Samulis Zenonas, Skardokus Aleksas, Astamkas Jurgis, Gonkiewiczius, Raszkauskas, Tamaszonas

  7. Jur mówi:

    Wykaz litewskich przestępców wojennych sporządzony przez Departament Sprawiedliwości USA
    DWUNASTY POMOCNICZY BATALION POLICJI :
    Adomawiczius Władas, ur 20 XI 1917 nr. w Orlo, Bucymys Steponas, ur. 3 IV 1917r. Butenas Antanas ,ur. 9 VII 1909 w Vozgeliai, Ciurynkas Kazys, ur.26 II 1918 r w Rumszyszkach, Danielis Juozas, ur. 1 XI 1914 r w , Gecas Wytautas , ur. 15 IX 1922 r. w Nowym Mieście, Gudauskas Wytautas, ur. 221 IV 1918 r w Seredziai, Jaskunas Balvys, ur. 10 II 1921 r. w Rosji, Kardokas Jonasa ur,30 XII 1920 r. W Viestatias, Katinauskas Motiejus, ur. 25 IX 1914 r. w Kownie, Kurpis Stepas, ur. 11 IV 1911 r w Kownie , Lukoszeviczius Stasys, ur. 3 V 1915 r. w Suderwiw, Maciulewiczius Adolfas, ur 6 XI 1920 r. w Nauviszkiai, Maurusaitis Aleksas, ur. 12 iX 1921 r., Mikalijunas Antanas, ur. 8 IV 1914 r. w Wiłkomierzu, Mikutianas Mieczyslowas, ur. 5 XII 1915 r. w Jurborku, Minicikinis Antanas ,ur. 8 III 1918 r. w Siadach, Muraszka Juozas , ur. 1 I 1917 r. w Valiai, Naujalis Juozas ur. 1 XI 1919 r. w Girałcie , Petkunas Juozas, ur. 4 VI 1916 dr, w Szakach , Pokius Antanas , ur. 1` I 1917 r. w Janopolu, Stelmokas Jonas, ur. 27 VIII 1916 r. w Moskwie, Siszniauskas Antanas, ur. 1 IX 1918 r. w USA, Zelba Pranas , ur. 1 I 1907 w Landwarowie

  8. Jur mówi:

    Wykaz litewskich przestępców wojennych
    TRZECI POMOCNICZY BATALION POLICJI::
    Abarius Andius, ur. 18 VI 1915 w Święcianach, Ambosiatis Juozas, ur. 7 IV 1915 r. Ancilius Stasys, ur. 12 V 1921 r. w Janiszkach, Augustinawiczius Albinas, ur. 8 X 1915r. w Senaklach, Auszrotas Bronius ur. 25 VI 1909 r. w Majorowcach, Banys Petras, ur. 16 VII 1914 r. w Możejkach, Berzauskis Bronius, ur. 22 IX 1920 r. Berzauskis Jonas, ur 1 iX 1918 r. w Plungianach, Blindinskas Ernestas, ur.23 VI 1907 r. Bogdanas Wincas, ur. 8 VIIU 1914r. w Urwiszkach, Burkunas Antanas, ur. 25 IX 1918 r. w Valkeliai, Czurninskas Kazys, ur. 26 II 1918 r. , Dw Poniemuniu, Danielius Jonas, ur. 17 III 1923 r., Duda Henryk, ur. 14 X 1913 r. w Poniemuniu , Fabianowiczius Juozas, ur. 3 V 1909 r. w Telszu, Gabalis Juozas, ur. 11 XI 1914 r. w Możejkach, Gasperaitis Kostas, ur. 8 IV 1912 r w Szawlach, Geczas Wytautas, ur. 25 IX 1922r. w Nowym Mieście, Glodenis Antanas , ur. 10 X 1913r. w Tryszkach, Grabauskas Juozas, ur. 6 X 1909r. w Kurkliszkach, Gricius Walerjonas, ur. 16 VII 1917 r. , Gudelis Edwardas, ur. 10 VII 1914 r w Święcianach, Heinigas Leopoldas ur. 16 IV 1918 r. Łotwie, Jasiulajtis Petras, ur. 12 V 1918 r. , Jaukauskas Balys ur.10 II 1921 r. w Rosieniach, Jurcenas Jurgis, ur 29 IX 1918 r. Kapoczinas Juozas, ur. 19 X 1907 r. , Karaliunas Aleksas, ur. 21 VI 1922 w Strumbagalve, Kardekas Jonas, ur. 30 IIIn1920 r. w Mirsztajtas, Kasperawiczius Kriwis Jonas vel Kryvickas, ur. 9 IX 1914 r. , Kurpis Stepas, ur. 4 I 1911 r. w Kownie, Lauwinaitis Jurgis ur. 17 VIII 1923 r. w Kretyndze, Leleikis Aleksandra ur. 10 VI 1907 r. w Wajgowie, Majauskas Kazys, ur. 2 III 1920 r. w Kownie, Meliesius Stasys ,ur. 29 X 1918 r., Minceris Antanas ,ur. 8 III 1918 r. w Sodzie, Morkunas Juozas , ur. 7 II 19234 r. w Kownie, Palukaitis Jonas, ur. 10 X 1916 r w Runkiai , Polewiczius Kazys ,ur. 10 XI 1918 r. Sawickas Jonas, ur. 6 XI 1908 r w Drasutkiszkai, Staniunas Petras, ur. 10 X 1912 r. w Skaudwilach, Stankewiczius Wytautas ur. 2 IX 1914 r w Taurogach, Statkus Wytenis vel Staniskis Wytenis, ur. 27 VI 1915 r. w Połtawie, Tomasziunas Wladas, ur. 1913 r., Urbsaitis Kazys, ur. 11 VIII 1911 r. w Poporciu, Zajanckauskas Wladas, ur. 27 XII 1915 r. w Wysokim Dworze, Zdanawiczius Petras ur. 20 X 1912 r. w Jurborku, Zokas Bronius, ur. 14 VII 1916 r.

  9. Jur mówi:

    Jur wyjaśnienie dotyczące moich wpisów i podanych tam nazwisk .Nazwiska te pochodzą z akt utworzonych przez różne urzędy litewskie, polskie,radzieckie i niemieckie w różnych formach stąd nie ustalony jest właściwy zapis nazwisk litewskich

  10. Jur mówi:

    “Nie o zemstę, lecz o pamięć wołają ofiary”

Leave a Reply

Your email address will not be published.