Jarmark bożonarodzeniowy w Szczecinie

Tradycyjnie już w czasie przedświątecznym organizowane są w Polsce liczne jarmarki bożonarodzeniowe. W tym roku jest ich zdecydowanie więcej niż w latach ubiegłych. Jednym najpopularniejszych jest jarmark w Szczecinie — wydarzenie, na które szczecinianie czekają cały rok.

Czytaj również...

Tegoroczny świąteczny jarmark wystartował 1 grudnia, a zakończy się 23 grudnia — dzień przed Wigilią. Drewniane domki wypełnione są pachnącymi smakołykami i rękodziełem. Można je zwiedzać w centrum miasta na pl. Lotników i na przebudowanym odcinku alei Wojska Polskiego. Łącznie jest tam ponad 90 stoisk, wśród których goszczą lokalni wystawcy oraz regionalni producenci, rękodzielnicy i gastronomicy z różnych regionów Polski. Jest smacznie, kolorowo i bardzo świątecznie.

Łącznie jest tam ponad 90 stoisk, wśród których goszczą lokalni wystawcy…
| Fot. Leszek Wątróbski

Jarmarkowe stoiska są otwarte w tygodniu w godzinach popołudniowych. Na odwiedzających czekają pierogi, wędliny, miody, pierniki, paszteciki, a także słone przekąski i pożywne dania na ciepło. W tym roku pojawił się także drewniany wiatrak, w którym sprzedawane jest grzane wino. Są wreszcie spotkania dla najmłodszych z mikołajem oraz wiele innych atrakcji dla najmłodszych — m.in. karuzela wenecka i koło młyńskie.

Jedno ze stoisk
| Fot. Leszek Wątróbski

I wreszcie, podczas szczecińskiego jarmarku bożonarodzeniowego można poznać historię i legendy tego starego grodu.

Organizatorem tegorocznego jarmarku jest spółka Żegluga Szczecińska Turystyka Wydarzenia prowadzącą działalność o charakterze użyteczności publicznej. Podstawowym celem jej działania jest wykonywanie zadań własnych Gminy Miasto Szczecin. Do jej zadań należy administrowanie nabrzeżami stanowiącymi własność zarówno Gminy Miasto Szczecin oraz spółki.

Karuzela wenecka i koło młyńskie
| Fot. Leszek Wątróbski

Czytaj więcej: XXXIV Tydzień Kresowy w Szczecinie

Afisze

Więcej od autora

Dzień Zaduszny w Pszczelniku. Modlitwa i cierpliwe budowanie wielkiej historii

Pszczelnik pod Myśliborzem żyje w pamięci ludzi w kolejnych spotkaniach, w kwiatach składanych pod monumentem i w słowach modlitwy. W Dzień Zaduszny, 2 listopada, przy pomniku litewskich lotników znów spotkali się ludzie, dla których pamięć o Steponasie Dariusie i Stasysie Girėnasie nie jest jedynie obowiązkiem wobec przeszłości. Jest czymś znacznie głębszym — świadectwem przyjaźni dwóch narodów i przekonaniem, że nawet tragicznie przerwany lot może trwać nadal. Ta myśl szczególnie mocno wybrzmiała podczas modlitwy Ksiądz, obejmując modlitwą litewskich bohaterów, pamiętał również o wszystkich tych, którzy oddali życie w obronie wolności swoich ojczyzn — Litwy i Polski. W zaduszkowej atmosferze Pszczelnika słowa o śmierci nie były jednak słowami końca. Padło przypomnienie, że ludzkie życie zmienia się, ale się nie kończy, a pamięć i miłość potrafią przekraczać granice czasu i narodów. Od lat jednym z najważniejszych strażników tej pamięci jest środowisko myśliborskie. To właśnie mieszkańcy, samorząd i lokalni organizatorzy sprawili, że niewielki fragment lasu, w którym przed laty zakończył się dramatyczny lot Lituaniki, stał się miejscem żywej pamięci. Szczególną rolę odgrywa tu konsul honorowy Republiki Litewskiej Wiesław Wierzchoś. W swoim powitaniu przypomniał, że Pszczelnik jest miejscem szczególnym nie tylko dla Litwy, ale również dla Myśliborza i całego regionu. Mówił o kontynuacji polsko-litewskich relacji i o dumie z tego, że współczesne więzi obu narodów znajdują swoje bardzo konkretne, ludzkie oblicze właśnie tutaj — z dala od wielkich stolic i oficjalnych gabinetów. W jego słowach pobrzmiewała ważna prawda: wielka historia nie musi być tworzona wyłącznie przez wielkie państwowe uroczystości. Czasem buduje się ją cierpliwie, rok po roku, przez obecność, pamięć i zwykłe spotkania ludzi, którzy chcą być razem.

Miasto pamięci. Tegoroczne święta zmarłych na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie

Cmentarz Centralny w Szczecinie jest rozległy jak miasto, pełen alei, drzew, wody i

Gazeta, która nie chciała opuścić Kijowa…

Jego najdłużej urzędującym redaktorem naczelnym był Stanisław Panteluk. Nawet wojna nie zdołała przerwać jego historii. Były jednak chwile, kiedy kolejne wydanie zależało nie tylko od pieniędzy, lecz także od prądu, bezpieczeństwa...