W Wilnie z okazji państwowego święta miały miejsce dwa biegi oraz poznawcza wycieczka po Starówce Wileńskiej.
Chociaż skala obchodów była godna uwagi, to prym w efektowności wzięło poniewieskie lotnisko, na którego obszarze liczącym 20 hektarów narysowany był największy, widziany z kosmosu, herb Litwy — Pogoń.
Wszystkie obchody jednak miały wspólną puentę — odśpiewanie hymnu państwowego, „Pieśni narodowej” Vincasa Kudirki.
Władze państwowe, podkreślając swoje zaangażowanie w obchody Dnia Koronacji Mendoga, opublikowały liczne komunikaty. Prezes Rady Ministrów Algirdas Butkevičius odniósł się do przeszłości Litwy i zwrócił uwagę, że Królestwo Litwy było pierwszym zjednoczonym państwem litewskim, a przede wszystkim wezwał do pielęgnowania wartości europejskich oraz dążenia do rozwoju państwa.
Swój komunikat zakończył wzniosłymi ostatnimi wersami hymnu Republiki Litewskiej: „W imię Litwy niech kwitnie jedność” (lit. „Vardan tos Lietuvos vienybė težydi”).
Prezydent Dalia Grybauskaitė z kolei podkreśliła, że Litwa zawsze była i jest częścią Europy i jest krajem przyjaznym oraz otwartym, reaguje na wszystkie światowe wydarzenia. „Wszystkim narodom, którym przypadło w udziale bronić swojej wolności, jesteśmy żywym przykładem — zwycięstwo jest możliwe” — mówiła prezydent do wilnian i gości stolicy na Placu Daukantasa podczas ceremonii podniesienia flagi państwowej.
Tego samego dnia nagrodziła orderami państwowymi 29 działaczy na rzecz kultury, społeczeństwa, nauki i oświaty. Odznaczony został też kontrowersyjny językoznawca Kazimieras Garšva, który jest jednocześnie przewodniczącym społecznej organizacji „Vilnija” znanej z rzekomej walki o zachowanie litewskości na Wileńszczyźnie.
Sam przewodniczący zaś zasłynął negowaniem polskości Polaków na Litwie, wysuwając daleko idące tezy, jakoby to byli jedynie spolonizowani Litwini.
Badacz dialektów litewskich Kazimieras Garšva został wyróżniony orderem „Za zasługi dla Litwy” (order państwowy najniższego stopnia) za „wkład w ochronę litewskości”.
Z pewnością „zasłużenie”, od lat bowiem udowadnia, jak bardzo karygodne jest używanie sformułowania „na Litwie” zamiast „w Litwie”, „Ponary” zamiast litewskiego odpowiednika „Paneriai” (nawet, jeśli to jest publikacja w jęz. polskim). Jednocześnie, w walce o używanie tylko oficjalnych nazw w języku państwowym, Wspólnotę Polską zapisuje jako „Vspulnota polska” (np. alkas.lt, luty 2012 r.). Przy tak bezkompromisowych postawach order za „wkład w ochronę litewskości” wydaje się jak najbardziej „na miejscu”.
Przywódczyni państwa Dalia Grybauskaitė zaznaczyła, że tworząc szanowane na świecie i cenione państwo litewskie, szczególnie ważny jest wkład twórczych, pracowitych i patriotycznie nastawionych obywateli kraju. Prezydent podziękowała odznaczonym za ów wkład oraz życzyła, aby pracowali nadal, by Litwa rosła jako otwarte, demokratyczne oraz postępowe państwo chroniące swoją tożsamość, historyczną i kulturową pamięć.
Po tak uroczystych i wręcz majestatycznych obchodach Dnia Koronacji Mendoga pozostaje z nadzieją patrzeć w przyszłość, że słowa o państwie europejskim, otwartym i demokratycznym, nie okażą się tylko pustymi frazesami.
Z nadzieją, że odznaczeni wykażą się postawą godną obywatela dziedziczącego ideały wielokulturowego i tolerancyjnego Wielkiego Księstwa Litewskiego, do których tak często się odwołują.
Z nadzieją, że słowa hymnu Republiki Litewskiej zacytowane przez premiera Algirdasa Butkevičiusa „W imię tej Litwy niech kwitnie jedność” (lit. „Vardan tos Lietuvos vienybė težydi”) będą faktyczną ideą i pochodnią na drodze życia obywatelskiego, społecznego i kulturowego na Litwie.
HISTORIA ŚWIĘTA
Koronacja króla Mendoga 6 lipca 1253 roku jest uznawana za jedno z najważniejszych wydarzeń w historii Litwy. Utworzyła podwaliny państwa europejskiego i dała Litwie respekt w Europie, a przede wszystkim zakończyła proces jednoczenia kraju. Pomimo wielu prób koronowania następców, Mendog Wielki zapisał się na kartach historii jako jedyny król Litwy, ale król godny insygniów władzy. Dzień 6 lipca został ustanowiony świętem państwowym na mocy rozporządzenia „O dniach świątecznych” Najwyższej Rady Republiki Litewskiej 25 października 1990 roku, po odzyskaniu niepodległości spod jarzma Związku Sowieckiego.