Międzynarodowa Nagroda Literacka im. Józefa Łobodowskiego dla prof. Lecha W. Szajdaka

Międzynarodową Nagrodę Literacką im. Józefa Łobodowskiego otrzymał w roku 2023 prof. Lech Wojciech Szajdak z Poznania. Józef Łobodowski, patron nagrody, to wybitny polski poeta i prozaik oraz przyjaciel Ukrainy.

Czytaj również...

Oddał nieocenione zasługi w tłumaczeniu literatury ukraińskiej. Patronuje nagrodzie przyznawanej poetom, prozaikom, a także tłumaczom literatury z krajów Europy Środkowej i Wschodniej oraz popularyzatorom idei porozumienia, dialogu i pojednania między narodami.

Międzynarodową nagrodę przyznaje Stowarzyszenie Pisarzy Polskich Oddział w Lublinie wspierane przez fundacje „Willa Polonia” (Lublin), „Dla Pokoleń” (Lublin), Stowarzyszenie Polska-Wschód (Oddział w Lublinie) oraz muzeum Niepodległości w Warszawie. Nagroda naprzemiennie wręczana była w Muzeum Niepodległości w Warszawie oraz w Lucku na Uniwersytecie. W okresie wojny na Ukrainie miejscem uhonorowania jest Muzeum Niepodległości w Warszawie.

Szacunek do dziedzictwa wyniesiony z domu rodzinnego

Prof. Lech Wojciech Szajdak aktywnie uczestniczy w przywoływaniu pamięci o działalności Grupy Poetyckiej „Wołyń”, której jego ojciec Stefan Szajdak był współzałożycielem na Wołyniu w latach 30-tych XX wieku.

Profesora cechuje głęboka atencja oraz wielki szacunek dla polskiej kultury i dziedzictwa narodowego w Polsce i zagranicą, wyrażana dbałością w różnych aspektach o spuściznę literacką jego ojca. Uhonorowany nagrodą estymę dla polskiej kultury i dziedzictwa narodowego wyniósł z domu rodzinnego.W rezultacie jego wieloletniej i wielokierunkowej działalności w bibliotekach i archiwach w Polsce, Ukrainie oraz Rosji doprowadził do ocalenia od zapomnienia rozproszoną twórczość ojca oraz informacje o Grupie Poetyckiej „Wołyń”.

Działania na rzecz „Wołynia”

Jego wieloaspektowe działania odnoszące się do Grupy Poetyckiej „Wołyń” to m.in.:

  • Zorganizowanie 12 wystaw w prestiżowych muzeach i bibliotekach w Polsce, Ukrainie i Rumunii;
  • Opublikowanie po raz pierwszy w polskiej literaturze dwóch „Antologii Poezji Grupy Poetyckiej »Wołyń«” w języku polskim i polsko-ukraińskim, odpowiednio — liczące 172 i 249 stron. Antologia w językach polskim i ukraińskim była elementem wystawy dedykowanej Grupie Poetyckiej „Wołyń” autorstwa prof. Szajdaka w Kijowie pod honorowym patronatem Prezesa Polskiej Akademii Nauk prof. Jerzego Duszyńskiego i Prezydenta Ukraińskiej Akademii Nauk prof. Borysa Patona;
  • Wydanie pierwszej w polskiej literaturze monografii pt. „Grupa Poetycka »Wołyń« — geneza, przedstawiciele, wiersze” liczącej 540 stron;
  • Opublikowanie autorskich 6 katalogów do wystaw Grupy w Polsce, Ukrainie i Rumunii (w języku polskim, ukraińskim, rumuńskim wraz z tłumaczeniami wierszy członków Grupy na język ukraiński i rumuński) oraz wydanie 17 artykułów w czasopismach i monografiach;
  • Zaprezentowanie 15 autorskich wykładów podczas konferencji, w trakcie spotkań i wernisaży w Polsce, Ukrainie i Rumunii;
  • Udzielenie 13 wywiadów polskim i zagranicznym czasopismom, które ukazały się w Polsce, USA, Szwecji, Australii, Kanadzie i Ukrainie, promując Grupę Poetycką „Wołyń”.

Uhonorowanie nagrodą prof. L.W. Szajdaka stanowi wreszcie promocję wielkiego potencjału twórczego Grupy Poetyckiej „Wołyń”.

Afisze

Więcej od autora

Epigenetyka nie zna granic. O nauce, Wilnie i mostach nad Bałtykiem

Leszek Wątróbski: Panie Profesorze, przez wiele lat pracował Pan poza Polską. Co sprawiło, że zdecydował się Pan wrócić?Prof. Tomasz K. Wojdacz: Całe moje dorosłe życie naukowe to była emigracja:...

W milczeniu zniczy. Szczecińskie obchody 78. rocznicy śmierci rotmistrza Pileckiego

25 maja w Polsce powraca pamięć o jednej z najtragiczniejszych i zarazem najbardziej heroicznych postaci XX w. Tego dnia, w 1948 r., w więzieniu mokotowskim w Warszawie, strzałem w tył głowy zamordowano Witolda Pileckiego — oficera Wojska Polskiego, ochotnika do Auschwitz, żołnierza Polskiego Państwa Podziemnego, człowieka, który do końca pozostał wierny przysiędze.

Między Moskwą a Konstantynopolem… Prawosławie w Estonii w cieniu historii i polityki

Estońskie prawosławie od ponad stu lat żyje w stanie napięcia — pomiędzy tradycją Konstantynopola a presją Moskwy, pomiędzy kanonem a polityką, pomiędzy pamięcią a współczesnością. Dziś, gdy Europa Wschodnia na nowo redefiniuje swoje duchowe i geopolityczne granice, Estonia staje się jednym z kluczowych laboratoriów tej przemiany. Na jej terytorium funkcjonują aktualnie dwie cerkwie prawosławne, istniejące równolegle, często obok siebie, rzadko razem. Ich drogi — choć splątane historią — prowadzą w przeciwnych kierunkach.