Serpentyna w Tupaciszkach (lit. Tuputiškės), zbudowana na początku XX wieku i łącząca Górną i Dolną Kolonię Wileńską, została zniszczona przez deszcze i intensywny ruch, a jazda tą drogą była już niebezpieczna. Choć nie tak długa i stroma jak serpentyny w górach, jej ostre zakręty stanowiły niemałe wyzwanie dla kierowców, a czasem zagrożenie. Serpentyna Tupaciszek na listę dziedzictwa kulturowego trafiła już w 1997 roku — i dobrze, bo dzięki temu remont musiał być przeprowadzony według ścisłych wymogów ochrony zabytków. Dawny styl bruku pozostał, a stan nawierzchni znacząco się poprawił.
| Fot. Saulius Žiūra
Spółka „Grinda” odpowiedzialna za remont poinformowała, że remont dobiegł końca.
„Jesteśmy dumni, że pomyślnie zakończyliśmy rekonstrukcję serpentyny Tupaciszki. Taki bruk nie tylko wygląda estetycznie, ale jest również trwały i nie wymaga szczególnej troski” — powiedział w raporcie tymczasowy kierownik Grindy Dalius Kuliešius.
Do przebudowy drogi brukowanej o długości 200 metrów i szerokości 4,5 metra użyto kamiennych głazów zamiast łamanych kamieni. Pracownicy firmy wbijali je w podstawę i wypełniali szczeliny drobną frakcją granitu.
Czytaj więcej: O piegutkach, co bruk wileński obijały
Zachowano oryginalny charakter
Odbudowę przeprowadzono zgodnie z surowymi wymogami ochrony zabytków. Aby zachować niepowtarzalny, oryginalny wizerunek serpentyny, nie zainstalowano szlaków rowerowych i przejść dla pieszych. Obecnie tylko lekkie pojazdy mogą jeździć serpentyną — przez wzgląd na bezpieczeństwo pewnie nie ulegnie to zmianie.
To nie pierwszy raz, kiedy ta firma odnawia dawne bruki. W ubiegłym roku pracownicy firmy, przeprowadzając kompleksową przebudowę ulicy Fino, odrestaurowali zabytkowy zewnętrzny bruk kamienny o długości 197 metrów.
| Fot. CC BY 3.0, Anaiptol
Legendarne Tupaciszki
Tupaciszki stały się częścią Wilna dopiero w 1936 roku — do tego czasu była to miejscowość nie wchodząca w granice miasta. Do dziś można zobaczyć tam zabytkowe domy i nadgryzane przez czas krajobrazy. Dla współczesnych wilnian Tupaciszki kojarzą się właśnie z serpentyną — wijącą się po stromym zboczu brukowaną drogą.
O Tupaciszkach wspominał Tadeusz Konwicki — polski reżyser, scenarzysta i prozaik urodzony w nieopodal położonej Nowej Wilejce — w utworze „Nowy Świat i okolice”. Jak wspominał, Tupaciszki były kiedyś folwarkiem, który dzierżawiła rodzina Konwickiego. Po I wojnie światowej właściciel folwarku podzielił ziemię i krajobraz folwarku uległ zmianie — osiedli tam m.in. kolejarze skupieni wokół Towarzystwa Spółdzielczego „Wileńska Kolonia Kolejowa”.
Czytaj więcej: Wróci moda na Konwickiego?
Na podst.: BNS, SMW, własne