„Nie wystarczą znaki ani tradycje — Chrystus przychodzi do tych, którzy wyruszają w drogę” — mówi dla „KW” ks. Edgar Jan Szostak. Przypadające 6 stycznia Święto Objawienia Pańskiego, czyli Święto Trzech Króli, przypomina, że Jezus nie ogranicza swojej miłości do „swoich”. Objawia się każdemu, kto szuka, pyta i odważy się wyruszyć, nawet jeśli droga jest niepewna, a odpowiedzi niejasne. To wezwanie, by nie zatrzymywać się na symbolach, lecz konfrontować życie z Ewangelią i pozwolić, by jej słowa prowadziły nas w codzienności.
Sama wiedza nie wystarcza
— To święto jest dla nas jasnym przypomnieniem, że Boża miłość nie zna ograniczeń. Jezus nie wybiera według zasług, pochodzenia ani znajomości tradycji. Objawia się tym, którzy są otwarci, gotowi szukać, pytać i podejmować ryzyko wiary — mówi w rozmowie z „Kurierem Wileńskim” ks. Edgar Jan Szostak wikariusz parafii pw. św. Pawła Apostoła w Wisagini.
Jak wyjaśnia kapłan, mędrcy uczą nas, że wiara zaczyna się od drogi, od decyzji, by nie pozostać w miejscu, lecz wyruszyć, nawet jeśli nie wszystko jest jasne i pewne. Uczą, że nie wystarcza wiedza tradycyjna — musimy działać.
— Wiedza o Bogu, znajomość tradycji czy nawet modlitwy same w sobie nie wystarczą, jeśli nie podejmiemy decyzji o spotkaniu z Jezusem. Droga wiary wymaga ruchu — trzeba wyruszyć, choć nie zawsze widzimy cel. Gwiazda pokazuje, że Bóg prowadzi człowieka przez znaki: wydarzenia, poruszenia serca, spotkania, pytania i dialogi. Jednak sama gwiazda nie wystarcza. Dopiero Słowo Boże nadaje właściwy kierunek i chroni przed zagubieniem — mówi ks. Szostak.
Jak mówi, jesteśmy zaproszeni podczas tego święta do tego, by nie opierać życia jedynie na emocjach, znakach czasu czy tradycjach, takich jak podpisywanie drzwi kredą, lecz byśmy regularnie konfrontowali życie z Ewangelią, byśmy weszli w czytanie, słuchanie, dialog i czyn. Znak czy tradycja może być dla nas przypomnieniem, ale sam w sobie nie daje wiary. Ewangelia jest drogowskazem. Bez jej słów łatwo zabłądzić, nawet jeśli postępujemy dobrze według zwyczajów.
— Ewangelia ostrzega nas także przed postawą uczonych w Piśmie, którzy znali prawdę, ale nie wyruszyli do Betlejem. Można znać Boga, znać Pismo, znać tradycje zachowane od pradziadów, a jednak nie pozwolić, by ta wiedza poruszyła serce i zmieniła życie. Prawdziwe spotkanie z Jezusem zawsze rodzi radość i adorację — uznanie Go Panem własnego życia. To przestroga dla nas wszystkich: sama wiedza religijna nie jest celem. Ważne jest, abyśmy pozwolili, by spotkanie z Chrystusem przemieniało nasze serce i życie — podkreśla duchowny.
Symboliczne znaczenie
Dary Mędrców przypominają, że wiara domaga się konkretnej odpowiedzi. Złoto, kadzidło i mirra uczą nas oddawania Jezusowi tego, co cenne, modlitwy pełnej zaufania oraz przyjęcia codziennych trudów razem z Nim. Wiara nie kończy się na przeżyciu — wyraża się darem z siebie.
Złoto — uznanie Jezusa Królem: gdy oddaję Mu to, co cenne w moim życiu. Kadzidło — wyznanie wiary w Jego boskość: gdy oddaję Mu modlitwę i zaufanie. Mirra — przyjęcie krzyża i codziennych trudów: gdy pozwalam, by Chrystus wszedł w moją słabość.
— Każdy dar Mędrców to wezwanie do konkretnego działania w naszej wierze. Oddanie Jezusa temu, co w naszym życiu najcenniejsze, modlitwa pełna zaufania i przyjęcie codziennych trudności to konkretne drogi życia chrześcijańskiego — podkreśla ksiądz.
Jak dodaje, znak kredy na drzwiach naszych domów nie jest zwyczajem magicznym, lecz wyznaniem wiary: zaproszeniem, by Chrystus był Panem naszego domu, relacji i codziennych decyzji. Natomiast napis na drzwiach domów C+M+B (lub K+M+B), przypomina nie imiona Mędrców, lecz: „Christus Mansionem Benedicat” + 2026 (rok).
— To wyznanie wiary w najprostszej formie. Napis na drzwiach przypomina, że nasze domy i codzienne życie mają być miejscem, gdzie Chrystus króluje, chroni i daje siłę w trudach — podkreśla ks. Edgar Jan Szostak.