Zmiany przygotowane przez Ministerstwo Ochrony Zdrowia określają, kto może skorzystać z transportu medycznego jako warunku dostępu do świadczeń zdrowotnych. Kluczowe znaczenie mają stan zdrowia oraz sytuacja społeczna pacjentów.
„Poprzez te zmiany dążymy do zapewnienia, aby ograniczone zasoby finansowe państwa były kierowane do tych pacjentów, dla których transport ma znaczenie życiowe. W bieżącym roku w budżecie państwa na tę usługę przewidziano ponad 9 mln euro, dlatego jasne kryteria pomogą zapewnić stabilność finansową i uniknąć nieplanowanego wzrostu wydatków” — powiedziała Marija Jakubauskienė, minister zdrowia.
Jasne kryteria medyczne i priorytety
Zgodnie z rozporządzeniem transport przysługuje pacjentom, których samodzielność według skali Bartela wynosi poniżej 60 punktów i którzy nie są w stanie samodzielnie dotrzeć do placówki medycznej.
Priorytet utrzymano dla pacjentów onkologicznych, szczególnie w trakcie chemioterapii i leczenia specjalistycznego. Transport obejmie także osoby wymagające przewozu w pozycji leżącej, kierowane na przeszczep narządu lub do opieki paliatywnej, a także pacjentów wracających do domu po hospitalizacji, jeśli jest to medycznie uzasadnione.
Nowe przepisy uwzględniają również sytuację ekonomiczną i społeczną. Transport może być przyznany osobom z niepełnosprawnością na poziomie 40 proc. lub mniej, z ciężkim stopniem niepełnosprawności oraz osobom uprawnionym do refundacji leków ze względu na niskie dochody.
Wsparciem objęto także osoby w wieku 80 lat i więcej, które z powodu stanu zdrowia nie są w stanie samodzielnie dotrzeć do placówki medycznej.
Ograniczenie nadużyć i większa efektywność
Doprecyzowanie zasad ma zapewnić ciągłość leczenia, ograniczyć ryzyko powikłań i hospitalizacji oraz zwiększyć dostępność usług w regionach. Jednocześnie ma zmniejszyć wykluczenie społeczne i poprawić efektywność wydatkowania środków publicznych.
Usługa transportu pacjentów, wprowadzona w lipcu 2024 r., była dotąd dostępna dla szerokiego grona odbiorców. Jak wykazała praktyka, część przewozów realizowano także w sytuacjach, gdy pacjenci mogli korzystać z transportu publicznego lub prywatnego, szczególnie w dużych miastach.
