Operetkowe przeboje, pieśni neapolitańskie i wspólny śpiew z publicznością – tak wyglądał wieczór 9 listopada w Domu Kultury Polskiej w Wilnie. Koncert „Zakochani jak Kiepura” przygotowali artyści Mazowieckiego Teatru Muzycznego im. Jana Kiepury.
„Koncert »Zakochani jak Kiepura« opowiada o Janie Kiepurze i jego wspaniałej małżonce Marcie Eggerth, która również była znakomitą śpiewaczką. Oboje byli wielkimi artystami, ale nie rywalizowali ze sobą. Potrafili odnosić sukcesy na scenie, a jednocześnie stworzyli udane małżeństwo. Pobrali się w latach 30. XX wieku i pozostali sobie wierni aż do śmierci. Byli szalenie zakochani. Przygotowując ten koncert, zależało mi na zaproszeniu do udziału śpiewających małżeństw. Na scenie wystąpiły trzy duety: Julia Mach i Sebastian Mach, Ewelina Szybilska i Łukasz Gaj oraz Hanna Okońska-Ratajczak i Łukasz Ratajczak. Mieliśmy więc trzech tenorów, dwie sopranistki i jeden mezzosopran” – opowiada o genezie muzycznego przedsięwzięcia Iwona Wujastyk, dyrektorka teatru, która wspólnie z Ryszardem Rembiszewskim prowadziła koncert.
Publiczność wypełniła całą salę, a gości witano lampką wina. Artyści nie ograniczyli się do występów na scenie – chętnie nawiązywali kontakt z widzami, zapraszając ich do wspólnej zabawy i śpiewu.
Jak podkreślała Iwona Wujastyk, Jan Kiepura był nie tylko wybitnym artystą, lecz także wielkim patriotą i niezwykłym człowiekiem. Dla osób urodzonych w czasach PRL-u stanowił przykład, że nawet pochodząc z niewielkiego miasta, można osiągnąć światowy sukces.
„Potrafił nie zatracić się w sławie i zachować wiele wspaniałych cech: miłość do rodziny, miłość do ojczyzny i ogromną miłość do publiczności” – podkreśliła dyrektorka teatru.
Jan Kiepura urodził się w 1902 r. w Sosnowcu. Jeszcze w czasach gimnazjalnych wstąpił do Polskiej Organizacji Wojskowej i brał udział w I powstaniu śląskim. Po maturze rozpoczął studia prawnicze, jednak ostatecznie to śpiew stał się jego życiowym powołaniem. W 1928 r. występował już na scenie mediolańskiej La Scali, a w 1937 r. zadebiutował w nowojorskiej Metropolitan Opera. W tym samym roku po raz pierwszy zaśpiewał również w Wilnie.
„Był doskonale przygotowanym muzykiem i artystą. Mówiono o nim, że jest drugim Caruso. On jednak się z tym nie zgadzał, twierdząc, że nie jest drugim Caruso, lecz pierwszym Kiepurą. Miał świadomość swojego talentu i potrafił go znakomicie wykorzystać. Nie ograniczał się do wielkich ról operowych. To one dawały mu możliwość zaprezentowania najwyższych umiejętności i otwierały drzwi do największych scen operowych świata. Był jednak również otwarty na repertuar bliższy szerszej publiczności. Doskonale odnajdywał się w operetkach. To gatunek równie wymagający wykonawczo jak opera, choć często określany mianem jej młodszej siostry” – zaznaczyła Iwona Wujastyk.
Kiepura nie stronił także od kina. Wystąpił w kilkunastu filmach, udowadniając, że nie zamierza zamykać się wyłącznie w świecie opery.
„Jak na swoje czasy był człowiekiem bardzo nowoczesnym i otwartym na nowości. To był okres, w którym kino nieme przechodziło w dźwiękowe. Dla wielu osób udział Kiepury w filmach był niemal ujmą dla jego artystycznego statusu. Pytano, jak śpiewak operowy może podejmować się takiej »chałtury«. Kiepura zupełnie się tym nie przejmował. Nie gardził takimi propozycjami, ponieważ szalenie kochał publiczność. Wiedział, że dzięki filmom może dotrzeć do znacznie szerszego grona odbiorców, także za granicą. To właśnie dzięki jego filmowym występom możemy dziś oglądać go na wielkim ekranie. Możemy więc powiedzieć, że był nie tylko fenomenalnym śpiewakiem, lecz także znakomitym aktorem” – podkreśliła Iwona Wujastyk.
Wileński koncert przypomniał, że Jan Kiepura był artystą wszechstronnym, który potrafił łączyć najwyższy poziom wykonawczy z niezwykłą umiejętnością nawiązywania kontaktu z publicznością. I właśnie ta miłość – wzajemna, między artystą a jego słuchaczami – pozostaje jednym z najważniejszych elementów jego legendy.
Seweryna Kardis


