Widziane z Krakowa

Prawda stara jak świat raz jeszcze się potwierdziła. Punkt widzenia zależy od punktu siedzenia. Patrząc na przekazy telewizyjne z zamachów terrorystycznych w różnych miejscach świata, człowiek i owszem, jest przejęty, współczuje ofiarom, ich bliskim, ale to wszystko jest gdzieś daleko, jakby mniej realne.

Kiedy jednak budzi się z błogiej sobotniej drzemki i dowiaduje, że to u niego w mieście zamachowiec strzela na Rynku Głównym do ludzi jak do kaczek, a syn po obiedzie właśnie pojechał w ten rejon na konferencję naukową, to uczucia są już diametralnie inne… Ja i tak miałem wiele szczęścia. Nim na dobre zdołało do mnie dotrzeć, co się dzieje, syn napisał, że w związku z wydarzeniami wraca już do domu.

Brat denerwował się znacznie dłużej, bo z bratową nie mógł nawiązać kontaktu, a w takich sytuacjach każda minuta jest jak wieczność. Na szczęście i w tym przypadku wszystko skończyło się pomyślnie. Ale byli i tacy, których bliscy z tej sobotniej wyprawy do serca miasta wrócą mocno poranieni, fizycznie i psychicznie, albo, co gorsza, nie wrócą do nich już nigdy…

Mijają kolejne dni, a wciąż trudno uwierzyć w to, co wydarzyło się tak blisko. Ileż to razy w swoim życiu człowiek był w tym miejscu, choćby dzień wcześniej, w piątkowy wieczór, i zawsze czuł się bezpiecznie, błogo. Niełatwo będzie przywrócić ten stan. W obliczu tych odczuć jeszcze trudniej zrozumieć to, co wokół tragicznych wydarzeń w Krakowie niemal natychmiast wybuchło w mediach, szczególnie tych społecznościowych, dla każdego.

Nie, to nie była potrzeba zjednoczenia wokół szokującego dramatu, zakopania choćby na chwilę politycznych waśni i sporów, współczucia i otoczenia opieką ofiar i ich bliskich. Fakty niewiele znaczyły, a jeśli nie pasowały do z góry przyjętej narracji, tym gorzej dla nich. Osądzanie, wskazywanie winnych, natychmiastowe ferowanie wyroków. Świat oparty na algorytmach nie potrzebuje zadumy, refleksji, wyważonych, stonowanych racji. Algorytmy karmią się emocjami, im bardziej skrajnymi, tym lepiej. Tlenem niezbędnym im do życia jest polaryzacja bez względu na okoliczności. Jeszcze dwie dekady temu po śmierci papieża Jana Pawła II ludzie potrafili pochylić się nad tym w jedności; dziś byłoby to już niemożliwe, bo jedność nie generuje zasięgów.

A co generuje polaryzacja? Oczywiście konflikt, który w pewnym momencie musi znaleźć ujście poza światem wirtualnym. I choć chciałbym być optymistą, trudno mi uwierzyć, że na takim ujściu jak w Krakowie się zakończy. Błogosławieni, którzy wprowadzają pokój, albowiem oni nazywani będą synami Bożymi.


Komentarz opublikowany w wydaniu magazynowym dziennika „Kurier Wileński” Nr 45 (131) 14-20/11/2026