Ciekawa instalacja Muzeum Pamięci Sybiru na placu Krasińskich w Warszawie [Z GALERIĄ]

W sobotę 17 czerwca br. na placu Krasińskich w Warszawie z inicjatywy Muzeum Pamięci Sybiru prezentowana była instalacja „RzeczyViste”.

Czytaj również...

Była to wspaniała okazja, by dowiedzieć się więcej o Sybirze, Muzeum Pamięci Sybiru oraz jego misji.

„RzeczyViste” to instalacja, która ma na celu zwrócenie uwagi na losy obywateli Polski deportowanych w głąb Związku Sowieckiego w latach 1940–1941. Przez swoją niezwykłą formę ma odbiorców zaintrygować i zaskoczyć. Instalacja była metaforą otwartej walizki. Zebrane w niej przedmioty zostały tak dobrane, by odpowiadały tym, które towarzyszyły osobom deportowanym na Sybir. Przed każdym z przedmiotów znajdowała się czarna lub biała płytka z krótkim opisem losów jego właściciela. Zawarto na niej podstawowe informacje o deportowanym: imię, wiek oraz miejsce zsyłki.

Autorką instalacji jest Karolina Mosiej–Zambrano, a za opracowanie merytoryczne odpowiadał Paweł Kalisz. Instalację tę można było do tej pory zobaczyć także w Poznaniu, Lublinie, Białowieży, Łodzi, Supraślu czy Białymstoku.


Muzeum Pamięci Sybiru w Białymstoku poświęcone jest ludziom, którzy od końca XVI aż do połowy XX wieku byli niewoleni i zsyłani w głąb Rosji, a później Związku Sowieckiego, jak też tym, którzy podążali tam dobrowolnie. Muzeum opowiada o jeńcach, więźniach, zesłańcach i deportowanych.

| Fot. Leszek Wątróbski

Afisze

Więcej od autora

Dzień Zaduszny w Pszczelniku. Modlitwa i cierpliwe budowanie wielkiej historii

Pszczelnik pod Myśliborzem żyje w pamięci ludzi w kolejnych spotkaniach, w kwiatach składanych pod monumentem i w słowach modlitwy. W Dzień Zaduszny, 2 listopada, przy pomniku litewskich lotników znów spotkali się ludzie, dla których pamięć o Steponasie Dariusie i Stasysie Girėnasie nie jest jedynie obowiązkiem wobec przeszłości. Jest czymś znacznie głębszym — świadectwem przyjaźni dwóch narodów i przekonaniem, że nawet tragicznie przerwany lot może trwać nadal. Ta myśl szczególnie mocno wybrzmiała podczas modlitwy Ksiądz, obejmując modlitwą litewskich bohaterów, pamiętał również o wszystkich tych, którzy oddali życie w obronie wolności swoich ojczyzn — Litwy i Polski. W zaduszkowej atmosferze Pszczelnika słowa o śmierci nie były jednak słowami końca. Padło przypomnienie, że ludzkie życie zmienia się, ale się nie kończy, a pamięć i miłość potrafią przekraczać granice czasu i narodów. Od lat jednym z najważniejszych strażników tej pamięci jest środowisko myśliborskie. To właśnie mieszkańcy, samorząd i lokalni organizatorzy sprawili, że niewielki fragment lasu, w którym przed laty zakończył się dramatyczny lot Lituaniki, stał się miejscem żywej pamięci. Szczególną rolę odgrywa tu konsul honorowy Republiki Litewskiej Wiesław Wierzchoś. W swoim powitaniu przypomniał, że Pszczelnik jest miejscem szczególnym nie tylko dla Litwy, ale również dla Myśliborza i całego regionu. Mówił o kontynuacji polsko-litewskich relacji i o dumie z tego, że współczesne więzi obu narodów znajdują swoje bardzo konkretne, ludzkie oblicze właśnie tutaj — z dala od wielkich stolic i oficjalnych gabinetów. W jego słowach pobrzmiewała ważna prawda: wielka historia nie musi być tworzona wyłącznie przez wielkie państwowe uroczystości. Czasem buduje się ją cierpliwie, rok po roku, przez obecność, pamięć i zwykłe spotkania ludzi, którzy chcą być razem.

Miasto pamięci. Tegoroczne święta zmarłych na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie

Cmentarz Centralny w Szczecinie jest rozległy jak miasto, pełen alei, drzew, wody i

Gazeta, która nie chciała opuścić Kijowa…

Jego najdłużej urzędującym redaktorem naczelnym był Stanisław Panteluk. Nawet wojna nie zdołała przerwać jego historii. Były jednak chwile, kiedy kolejne wydanie zależało nie tylko od pieniędzy, lecz także od prądu, bezpieczeństwa...