Niewątpliwie okres ostatnich 36 lat, gdy Litwa po ponad 40 latach sowieckiej okupacji odzyskała niepodległość, jest kolejnym osobnym etapem w tej historii. Te 36 lat też już możemy podzielić na kilka mniejszych etapów, ale bogatych w znaczące i ważne dla Polaków na Litwie wydarzenia.
Dzisiaj jednak chciałbym zatrzymać się przy jednym takim wydarzeniu, które zapoczątkowało nowy etap naszej historii. Przed 25 laty w Wilnie zaczął funkcjonować Dom Kultury Polskiej na Litwie. Może wydawać się dziwnym, dlaczego budynek, niech nawet i tak okazały, mógł zapoczątkować nowy etap w historii Polaków na Litwie.
W 2001 r. polska społeczność w naszym kraju otrzymała w darze od narodu i państwa polskiego miejsce, gdzie możemy zbierać się, łączyć się dla prowadzenia działalności, której najważniejszym celem jest zachowanie naszej świadomości narodowej. Te mury u zbiegu ulic Nowogródzkiej i Kowieńskiej połączyły społeczność polską, stały się centrum najważniejszych wydarzeń. W tym miejscu nastąpiła najwyższa koncentracja polskości na Litwie.
W ciągu tego ćwierćwiecza DKP stał się miejscem strategicznym dla Polaków na Litwie. Dla młodego pokolenia może się wydawać, że był zawsze, że bez tej placówki trudno wyobrazić nie tylko święta, lecz co najważniejsze – codzienność polskiej zorganizowanej społeczności.
W tym wydaniu magazynowym „Kuriera Wileńskiego” zamieszczamy rozmowę Honoraty Adamowicz z Arturem Ludkowskim, dyrektorem Domu Kultury Polskiej, ale przede wszystkim osobą, dzięki której ten Dom jest właśnie taki, jaki jest – nie tylko bogaty w polskie wydarzenia, ale otwarty dla wszystkich niezależnie od poglądów, wieku, prowadzonej działalności. Otwarty, co ważne, nie tylko dla Polaków, ale dla ludzi różnych narodowości.
Redakcja „Kuriera Wileńskiego” życzy Domowi Kultury Polskiej na Litwie sto lat!
Komentarz opublikowany w wydaniu magazynowym dziennika „Kurier Wileński” Nr 46 (134) 21-27/11/2026

