Gołym okiem widać, że sam Trump doprowadził do tak dużej porażki. Motto jego działalności określić można trzema słowami: ja, ja, ja – co szybko wyraziło się w skrajnej megalomanii, od nazywania mórz i oceanów swoim imieniem do bezczelnego żądania dla siebie pokojowej Nagrody Nobla (czemu nie z matematyki?).
W ciągu dwóch lat stał się najbardziej nieprzewidywalnym politykiem na świecie, którego wypowiedzi z niepokojem były śledzone przez tysiące ludzi, zaś stojące za jego plecami najpotężniejsze na kuli ziemskiej państwo nie pozwalało bagatelizować czasami bełkotliwych wynurzeń Pana Wszechświata. Politycy i biznesmeni z Europy prześcigali się w podlizywaniu temu narcyzowi; nieźle wypadli Szwajcarzy, którzy sprezentowali mu sztabę złota i skromny złoty zegar stołowy marki Rolex. Ale to pestka w porównaniu z Katarem, który przekazał samolot zwany latającym pałacem za jakieś 400 mln dolarów, co w każdym europejskim państwie potraktowane byłoby jak banalna łapówka. Można byłoby stwierdzić, że amerykańskich wyborców szlag trafił i poszli do urn wygarnąć całą prawdę kabotynowi.
Nie jest to jednak takie proste. Ruch MAGA, którego liderem stał się Trump, miał na celu przeorientowanie polityki USA w celu zwiększenia dobrobytu mieszkańców poprzez tańszą energię, niższe ceny paliw, pobudzenie krajowej produkcji. Wielu wyborców MAGA popierało hasło: „no new wars” (żadnych nowych wojen), wynikające z tego mniejsze wydatki na konflikty zagraniczne i zwiększenie koncentracji na problemach wewnętrznych USA. Popularne było też hasło: „drain the swamp” (osuszyć bagno), czyli: ograniczyć wpływy biurokracji i wymienić część zasiedziałych wysokich urzędników państwowych.
Po dwóch latach Amerykanie jednak otrzymali politykę wspierającą miliarderów i cały ten nienawistny establishment, do tego obrzydliwych technomagnatów o co najmniej podejrzanych zamiarach, głupio zaczętą i bez widoków na sensowne zakończenie wojnę w Iranie, z tego horrendalnie wysokie ceny paliw oraz prezydenta, którego nic to nie obchodzi. Który po prostu okazał się zdrajcą.
Komentarz opublikowany w wydaniu magazynowym dziennika „Kurier Wileński” Nr 45 (131) 14-20/11/2026