Szczecińskie Dni Kawalerii

Szczecińskie Dni Kawalerii rozpoczęły się w piątek, 26 maja, prezentacją Szwadronu Kawalerii Wojska Polskiego, a w sobotę miał miejsce uroczysty apel z okazji święta 12. Batalionu Dowodzenia Ułanów Podolskich. Po apelu odbył się piknik wojskowy na terenie pobliskiej strzelnicy Krzekowo.

Czytaj również...

W jego programie znalazły się m.in. pokazy musztry konnej, konnego kadryla i prezentacja władania bronią białą z konia w wykonaniu Szwadronu Kawalerii Wojska Polskiego.

„Mam nadzieję, że Dni Kawalerii wpiszą się w kalendarz Szczecina, w kalendarz Pomorza Zachodniego, bo myślę, że to znakomite przedsięwzięcie. (…) Nie ma tutaj przypadków — 12. Batalion Dowodzenia Ułanów Podolskich, jednostka, która stacjonuje tutaj w ramach 12. Dywizji Zmechanizowanej, przejęła i, można powiedzieć, niesie w jakiejś mierze tradycje kawaleryjskie” — powiedział wojewoda zachodniopomorski Zbigniew Bogucki.

12. Batalion Rozpoznawczy Ułanów Podolskich ze Szczecina przejął tradycje pułku i jego barwy. 7 maja 1997 r. dokonano wręczenia sztandaru batalionowi, a na jego płacie umieszczono Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari zdjęty z historycznego sztandaru 12. Pułku Ułanów. 22 lutego 2011 r. 12. batalion przyjął nazwę Ułanów Podolskich oraz dziedzictwo tradycji 12. Pułku Ułanów Podolskich i 12. Batalionu Rozpoznawczego Ułanów Podolskich. Rodowód 12. Pułku Ułanów Podolskich wywodzi się z epoki Księstwa Warszawskiego. 5. Pułk Jazdy Francusko-Galicyjskiej powstał 8 czerwca 1809 r. Po włączeniu wojsk francusko-galicyjskich do armii polskiej 5. Pułk został przemianowany na 12. Pułk Ułanów, używając na pamiątkę barw czerwono-biało-niebieskich.

Ponowne odtworzenie pułku nastąpiło w czasie powstania listopadowego. Oddziały partyzanckie połączone z wojskami regularnymi tworzyły w Czabiszkach 12. Pułk Ułanów. Po raz trzeci w swojej historii pułk odrodził się w czasach II Rzeczypospolitej w lutym 1919 r. Powstała 1. Chorągiew Kirasjerów Polskich, która po połączeniu z Polakami wydzielonymi z 11. Dywizji Kawalerii rosyjskiej została przemianowana na 1. Dywizjon Pułku Kirasjerów Polskich. 25 października 1919 r. pułk uzyskał oficjalny tytuł Ułanów Podolskich, a od 27 października do 10 lutego wziął udział zajmowaniu Pomorza oraz zaślubinach z morzem. W kampanii przeciw Rosji Sowieckiej w roku 1920 pułk działał pod rozkazami gen. Sawickiego w 3. Brygadzie Jazdy.

W pościgu za konną armią Budionnego pułk zdobył miejscowość Łaszczów. W latach międzywojennych pułk stacjonował w Białokrynicy pod Krzemieńcem. W czasie mobilizacji 1939 roku pułk został włączony w skład Wołyńskiej Brygady Kawalerii i brał udział we wrześniowych bitwach pod Mokrą, w lasach Łobodna, pod Cyrusową Wolą, Cyganką. Zalążkiem 12. Pułku Ułanów Podolskich w 2. Korpusie był Szwadron Przyboczny Dowódcy PSZ. W maju 1943 r. pułk został przydzielony do 3. Dywizji Strzelców Karpackich i na mocy rozkazu dowódcy APW i otrzymał nazwę 12. Podolski Pułk Rozpoznawczy, a w grudniu nastąpiła ostateczna zmiana w nazwie na 12. Pułk Ułanów Podolskich. 6 maja 1947 r. został rozwiązany.

Afisze

Więcej od autora

Dzień Zaduszny w Pszczelniku. Modlitwa i cierpliwe budowanie wielkiej historii

Pszczelnik pod Myśliborzem żyje w pamięci ludzi w kolejnych spotkaniach, w kwiatach składanych pod monumentem i w słowach modlitwy. W Dzień Zaduszny, 2 listopada, przy pomniku litewskich lotników znów spotkali się ludzie, dla których pamięć o Steponasie Dariusie i Stasysie Girėnasie nie jest jedynie obowiązkiem wobec przeszłości. Jest czymś znacznie głębszym — świadectwem przyjaźni dwóch narodów i przekonaniem, że nawet tragicznie przerwany lot może trwać nadal. Ta myśl szczególnie mocno wybrzmiała podczas modlitwy Ksiądz, obejmując modlitwą litewskich bohaterów, pamiętał również o wszystkich tych, którzy oddali życie w obronie wolności swoich ojczyzn — Litwy i Polski. W zaduszkowej atmosferze Pszczelnika słowa o śmierci nie były jednak słowami końca. Padło przypomnienie, że ludzkie życie zmienia się, ale się nie kończy, a pamięć i miłość potrafią przekraczać granice czasu i narodów. Od lat jednym z najważniejszych strażników tej pamięci jest środowisko myśliborskie. To właśnie mieszkańcy, samorząd i lokalni organizatorzy sprawili, że niewielki fragment lasu, w którym przed laty zakończył się dramatyczny lot Lituaniki, stał się miejscem żywej pamięci. Szczególną rolę odgrywa tu konsul honorowy Republiki Litewskiej Wiesław Wierzchoś. W swoim powitaniu przypomniał, że Pszczelnik jest miejscem szczególnym nie tylko dla Litwy, ale również dla Myśliborza i całego regionu. Mówił o kontynuacji polsko-litewskich relacji i o dumie z tego, że współczesne więzi obu narodów znajdują swoje bardzo konkretne, ludzkie oblicze właśnie tutaj — z dala od wielkich stolic i oficjalnych gabinetów. W jego słowach pobrzmiewała ważna prawda: wielka historia nie musi być tworzona wyłącznie przez wielkie państwowe uroczystości. Czasem buduje się ją cierpliwie, rok po roku, przez obecność, pamięć i zwykłe spotkania ludzi, którzy chcą być razem.

Miasto pamięci. Tegoroczne święta zmarłych na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie

Cmentarz Centralny w Szczecinie jest rozległy jak miasto, pełen alei, drzew, wody i

Gazeta, która nie chciała opuścić Kijowa…

Jego najdłużej urzędującym redaktorem naczelnym był Stanisław Panteluk. Nawet wojna nie zdołała przerwać jego historii. Były jednak chwile, kiedy kolejne wydanie zależało nie tylko od pieniędzy, lecz także od prądu, bezpieczeństwa...