Muzeum Drogownictwa w Jewiach — jedyne takie miejsce na Litwie

W niewielkim miasteczku Jewie (lit. Vievis), położonym przy trasie między Wilnem a Kownem, znajduje się wyjątkowe miejsce — Muzeum Drogownictwa (lit. Kelių muziejus). Dobrą wiadomością dla odwiedzających z Polski jest fakt, że od lipca muzeum można zwiedzać również z przewodnikiem mówiącym po polsku.

Czytaj również...

Placówka została otwarta w 1995 r. i od tego czasu zgromadziła tysiące eksponatów. Wiele z nich trafiło do zbiorów dzięki samym drogowcom, którzy ofiarowali narzędzia, dokumenty czy elementy techniczne, aby pamięć o ich zawodzie i dorobku została zachowana.

Modernizacja i nowe atrakcje

W 2025 r. rozpoczęto gruntowną modernizację muzeum. Projekt obejmuje odświeżenie wnętrz, stworzenie nowych stref tematycznych oraz wprowadzenie interaktywnych atrakcji. Odwiedzający będą mogli spróbować swoich sił w symulatorze pracy drogowca, poznać tajniki utrzymania nawierzchni czy zobaczyć, jak zmieniała się technika znakowania dróg.

„Chcemy, aby muzeum nie było tylko miejscem oglądania eksponatów, ale przestrzenią doświadczeń. Naszym celem jest połączenie przeszłości z teraźniejszością — pokazanie, jak bardzo praca drogowców wpływa na codzienne życie każdego z nas”— podkreśla kierownik muzeum Rimantas Zagrebajev.

Od konnych kotłów po ciężką technikę

Ekspozycje rozmieszczone są na dwóch piętrach budynku, na zewnętrznym placu oraz w dużym hangarze. Można tu zobaczyć zarówno stare mapy, znaki drogowe i makiety mostów, jak i prawdziwe maszyny do budowy szos.

Jednym z najcenniejszych zabytków jest bitumowy kocioł z 1854 r., ciągnięty niegdyś przez konie. W hangarze zgromadzono natomiast ciężką technikę: walce, równiarki, spychacze i samochody używane w różnych okresach XX w. To wyjątkowa okazja, by z bliska przyjrzeć się maszynom, które kształtowały litewskie drogi.

Nie brakuje również polskich akcentów. Na ekspozycji można obejrzeć dokumenty drogowe z okresu międzywojennego, a także fragmenty wileńskiego odpowiednika „trylinki” — płyt betonowo-kamiennych wynalezionych przez polskiego inżyniera Władysława Trylińskiego, pochodzącego z Telsz.

Działalność edukacyjna

Muzeum aktywnie uczestniczy w programie „Paszport Kultury” (lit. Kultūros pasas), dzięki któremu szkoły mogą korzystać z zajęć edukacyjnych finansowanych z budżetu państwa. Uczniowie biorą udział w warsztatach, quizach czy grach terenowych, które pozwalają im poznać zawód drogowca w praktyce. Interaktywna forma zajęć sprawia, że młodzi ludzie nie tylko oglądają eksponaty, lecz stają się uczestnikami historii.

Także dorośli turyści znajdą tu coś dla siebie. Muzeum zainteresuje zarówno osoby, które o budowie dróg nie wiedzą nic, jak i specjalistów chcących poszerzyć swoją wiedzę.

Muzeum można zwiedzać indywidualnie i grupowo. Warto jednak wcześniej umówić wizytę — szczególnie w przypadku grup polskojęzycznych. To doskonała propozycja dla turystów z Polski i Polaków mieszkających na Litwie, którzy chcą odkryć mniej oczywistą, ale niezwykle fascynującą część litewskiej historii.


Adres placówki: Kauno g. 14, Vievis, rejon Elektrėnų; tel. +370 613 95945, e-mail: info@keliumuziejus.lt; strona internetowa: keliumuziejus.lt

Czytaj więcej: Nietradycyjne muzea — od diamentów do śmieci


Inf. Muzeum Drogownictwa (lit. Kelių muziejus)

Afisze

Więcej od autora

20. Festiwal Filmu Polskiego — rozpoczęty! [GALERIA]

Festiwal Filmu Polskiego — jedno z najważniejszych wydarzeń promujących polskie kino na Litwie. Jubileuszowa edycja festiwalu odbędzie się w dniach 14-29 października i zaoferuje widzom wyjątkowo bogaty program: aż...

Film dokumentalny „Świat smaków, zapachów i kolorów Fani”

Fania LewandoFilm dokumentalny „Świat smaków, zapachów i kolorów Fani” opowiada o mieszkającej w Wilnie pionierce kuchni wegetariańskiej Fani Lewando (1887–1941). Przed II wojną światową prowadziła ona w Wilnie popularną...

Śladami krymskich sonetów: zaproszenie do udziału w konkursie poetyckim

Adam Mickiewicz za udział w tajnych towarzystwach studenckich został w 1824 r. zesłany w głąb Imperium Rosyjskiego. Większość okresu zesłania spędził w Petersburgu i Moskwie. Odwiedził również Odessę, skąd wyruszył w niezwykłą podróż na Krym. Owocem jego pobytu w Odessie i podróży krymskiej stał się zbiór 40 sonetów — 18 sonetów krymskich oraz 22 sonetów odesskich, określanych również jako sonety miłosne. Utwory te zostały wydane w 1826 r. w Moskwie pod wspólnym tytułem „Sonety”.