Warto przypomnieć słowa wybitnego aktora i reżysera, Jana Englerta, który zauważył, że współczesny aktor przestaje być częścią zespołu, a coraz częściej chce być „wielki”, czuje się najważniejszy, jedyny i niepowtarzalny. Tymczasem teatr to przede wszystkim wspólnota — struktura, której celem jest stworzenie dzieła zbiorowego. Oczywiście aktor jest jego fundamentem, bez niego teatr nie istnieje, ale nie może być jedynym centrum.
Dziś widzimy tendencję do rozpraszania — wszyscy chcą się wyróżnić, być wyjątkowi. A przecież ludzie zawsze byli do siebie podobni. Aktor może być lepszy lub gorszy, ale teatr powinien pozostać czymś więcej niż tylko sumą indywidualności.
Czym więc jest współczesny teatr? Miejmy nadzieję, że nadal pozostaje ostoją kultury wysokiej — miejscem, które niesie prawdę i ją ukazuje, czasem wprost, a czasem poprzez symbol. Uważam, że teatr powinien pozostać subtelny, wolny od wulgarności i brzydoty, pełen mistyki i znaczeń ukrytych, a nie jedynie dosłowności.
Jak teatr się zmienia? Z pewnością zmieniają się ludzie — jedni odchodzą, przychodzą nowi, wnosząc świeże spojrzenie. Każdy teatr rozwija się w swoim kierunku. Mimo trudniejszych czasów cieszy fakt, że nasz teatr wciąż istnieje, tworzy i się rozwija. Powstają zarówno małe, jak i duże spektakle, które przyciągają naszych kochanych widzów.
Współcześnie widzimy dwa główne nurty: jeden odważny, bezpośredni, drugi — bardziej powściągliwy, poszukujący głębi, symboliki i wartości. Oba są odpowiedzią na rzeczywistość i zmieniające się światopoglądy.
A co teatr daje widzowi? Przede wszystkim rozwój — intelektualny i duchowy. To nie tylko sztuka jako spektakl, to także poezja i muzyka duszy. Widz, który jest obyty z teatrem, niekoniecznie stanie się „lepszy”, ale z pewnością patrzy na świat szerzej, głębiej i bardziej świadomie.
Życzę, aby Teatr łączył tylko w imię dobra wspólnego.
Lila Kiejzik,
Kierownik artystyczna Polskiego Teatru „Studio” w Wilnie