Symbol wiary, pamięci i jedności: Bałtycki Krzyż Nadziei w Pustkowie

Jest wierną kopią krzyża ustawionego na Giewoncie w Tatrach. „Jak wiatr wieje od Bałtyku po gór szczyty — do krzyża na Giewoncie...” — te słowa wypowiedział Jan Paweł II w 1987 r. podczas wizyty w Szczecinie.

Czytaj również...

Stały się one mottem Katolickiego Stowarzyszenia Kolejarzy Polskich, którzy postanowili ustawić replikę krzyża nad morzem. Początkowo proponowano kilka innych lokalizacji, jednak Pustkowo wybrano jako tę najodpowiedniejszą. Odsłonięcie krzyża miało miejsce w 2007 r. Konstrukcja ma 19 m wysokości, a więc jest o półtora metra wyższa od tatrzańskiego pierwowzoru. Krzyż jest też cięższy o blisko 2 tony (waży bowiem 4,5 t). Ten ponad 20-metrowy żelazny krzyż ustawiono tam 14 maja 2007 r., a poświęcony został 26 maja 2007 r.

Bałtycki Krzyż Nadziei w Pustkowie
| Fot. Leszek Wątróbski

„Od krzyża do krzyża”

Bałtycki Krzyż Nadziei znajduje się w Pustkowie, przy zbiegu ulic Nadmorskiej oraz Leśnej, około 100 m od morza. Na placu obok krzyża znajduje się także replika okrętu, tzw. Statek EXPO. Wykonano go na wystawę EXPO 2000 jako element ekspozycji województwa zachodniopomorskiego. Zimą pod krzyżem urządza się także oświetloną szopkę bożonarodzeniową, stanowiącą chętnie odwiedzany punkt podczas rodzinnych spacerów. Od 2009 r. spod Bałtyckiego Krzyża Nadziei wyrusza motocyklowa pielgrzymka do Zakopanego, czyli „Od krzyża do krzyża”. Inicjatywa ta rokrocznie przyciąga kilkudziesięciu miłośników żelaznych maszyn, którzy zanim dotrą do Zakopanego, odwiedzają także m.in. Licheń czy Jasną Górę.

Nie jest jedynie atrakcją turystyczną

Bałtycki Krzyż Nadziei w Pustkowie — symbol wiary, pamięci i jedności. To miejsce, choć stosunkowo nowe w pejzażu duchowym Pomorza Zachodniego, zyskało już rangę ważnego celu pielgrzymek, zarówno pieszych, jak i motorowych. W szczególności stało się ono symbolem duchowej tożsamości środowisk kolejarskich i motocyklistów.

Historia krzyża w Pustkowie sięga początku XXI w. Z czasem miejsce to zyskało nazwę Bałtyckiego Krzyża Nadziei — jako przestrzeń modlitwy za ojczyznę, za pojednanie oraz jako znak obecności wartości chrześcijańskich na polskim Wybrzeżu. Bałtycki Krzyż Nadziei nie jest jedynie atrakcją turystyczną. Stał się miejscem głęboko symbolicznym, które łączy w sobie historię, tradycję, wiarę i współczesność. Inspirując się giewonckim pierwowzorem — „krzyżem narodowej tożsamości” — krzyż w Pustkowie stanowi przypomnienie o chrześcijańskich korzeniach Polski. Miejsce to chętnie odwiedzają rodziny, pielgrzymi, turyści i duchowni. Przy krzyżu regularnie odprawiane są nabożeństwa, msze polowe, a także wydarzenia patriotyczne i religijne. O otoczenie krzyża zadbano w sposób wyjątkowy — wytyczono ścieżki, ustawiono ławki i tablice informacyjne, co tworzy przestrzeń kontemplacji i skupienia.

Drewniana rzeźba Matki Boskiej znajdująca się nieopodal krzyża
| Fot. Leszek Wątróbski

Pielgrzymki kolejarzy

Jednym z ważnych wydarzeń religijnych związanych z Bałtyckim Krzyżem Nadziei są coroczne pielgrzymki kolejarzy. Środowisko kolejarskie od dawna związane jest z tradycją pielgrzymowania — z racji swojej historii i silnych związków ze wspólnotą kościoła. W Pustkowie kolejarze z różnych regionów Polski gromadzą się, aby wspólnie się modlić, wspominać swoich kolegów zmarłych w służbie oraz zawierzać swoją pracę Bogu. Pielgrzymki te mają często charakter ogólnopolski i są organizowane przez Katolickie Stowarzyszenie Kolejarzy Polskich.

Przy krzyżu odprawiana jest msza święta, odbywa się wspólna modlitwa różańcowa, a także uroczysty apel pamięci. Całość wydarzenia wieńczy wspólne spotkanie środowisk kolejarskich — jest to okazja do integracji, dzielenia się świadectwem wiary i doświadczeniem pracy. Pielgrzymki te mają też wymiar duchowej odnowy i przypominają, że praca kolejarza — często ciężka i odpowiedzialna — może być przeżywana w duchu służby drugiemu człowiekowi i ojczyźnie.

„Z Jezusem w trasie”

Drugą szczególną grupą pielgrzymów są motocykliści. W ostatnich latach obserwuje się coraz większą popularność tzw. pielgrzymek motocyklowych, łączących pasję do jazdy z potrzebą duchowej refleksji. Krzyż w Pustkowie stał się miejscem, do którego licznie zmierzają grupy zorganizowane i indywidualni motocykliści z całej Polski, a także z Niemiec, Czech czy Skandynawii.

Pielgrzymki motocyklowe odbywają się zazwyczaj na wiosnę lub pod koniec sezonu, często pod hasłem „Z Jezusem w trasie”. Spotkania te łączą duchowość z kulturą motocyklową — są msze święte, poświęcenie motocykli, modlitwa w intencji bezpiecznej jazdy oraz zmarłych kolegów motocyklistów. Motocykliści podkreślają, że pielgrzymki dają im poczucie wspólnoty i przynależności — zarówno do środowiska pasjonatów dwóch kółek, jak i do wspólnoty wierzących. Bałtycki Krzyż Nadziei staje się dla nich duchowym przystankiem w drodze przez życie — miejscem, gdzie mogą oddać swoje troski, dziękować za przejechane kilometry, a także zatrzymać się na chwilę w codziennym pędzie.

Sanktuarium „Sursum Corda”
| Fot. Leszek Wątróbski

Żywe miejsce wiary

Bałtycki Krzyż Nadziei w Pustkowie to nie tylko pomnik — to przede wszystkim żywe miejsce wiary, pamięci i spotkania. Odzwierciedla on ducha polskiej religijności, która nie boi się łączyć tradycji z nowoczesnością. Zarówno pielgrzymki kolejarzy, jak i motocyklistów, wpisują się w piękną tradycję polskiego pielgrzymowania — różnorodnego, ale zawsze zakorzenionego w wierze i wspólnocie. Krzyż w Pustkowie przypomina, że nawet w codziennym biegu — niezależnie od tego, czy jedziemy pociągiem, czy motocyklem — warto się zatrzymać, spojrzeć w górę i odnaleźć sens w tym, co najważniejsze.

Czytaj więcej: Krzyż od grobu bł. ks. Jerzego Popiełuszki na Górze Krzyży pod Szawlami


O Pustkowie

Pustkowo to nadmorska wieś wypoczynkowa z kąpieliskiem morskim w północno-zachodniej Polsce, w województwie zachodniopomorskim, w gminie Rewal, na Pobrzeżu Szczecińskim. Zamieszkała dziś przez ok. 140 mieszkańców. Na plaży w Pustkowie mimo użytkowania turystycznego przed niewysokim klifem rozwija się wydma przednia. I choć Pustkowo to niewielka nadmorska miejscowość, to dzięki obecności Bałtyckiego Krzyża Nadziei zyskała status duchowego centrum regionu. Turyści i pielgrzymi, którzy tu przybywają, często mówią o wyjątkowym klimacie tego miejsca — połączeniu ciszy, piękna przyrody i duchowej obecności. Władze lokalne oraz wspólnoty parafialne dbają o to, by krzyż był nie tylko miejscem kultu, ale i przestrzenią edukacji — zarówno religijnej, jak i historycznej. Organizowane są prelekcje, spotkania tematyczne, a także wydarzenia dla młodzieży i rodzin.

Afisze

Więcej od autora

Dzień Zaduszny w Pszczelniku. Modlitwa i cierpliwe budowanie wielkiej historii

Pszczelnik pod Myśliborzem żyje w pamięci ludzi w kolejnych spotkaniach, w kwiatach składanych pod monumentem i w słowach modlitwy. W Dzień Zaduszny, 2 listopada, przy pomniku litewskich lotników znów spotkali się ludzie, dla których pamięć o Steponasie Dariusie i Stasysie Girėnasie nie jest jedynie obowiązkiem wobec przeszłości. Jest czymś znacznie głębszym — świadectwem przyjaźni dwóch narodów i przekonaniem, że nawet tragicznie przerwany lot może trwać nadal. Ta myśl szczególnie mocno wybrzmiała podczas modlitwy Ksiądz, obejmując modlitwą litewskich bohaterów, pamiętał również o wszystkich tych, którzy oddali życie w obronie wolności swoich ojczyzn — Litwy i Polski. W zaduszkowej atmosferze Pszczelnika słowa o śmierci nie były jednak słowami końca. Padło przypomnienie, że ludzkie życie zmienia się, ale się nie kończy, a pamięć i miłość potrafią przekraczać granice czasu i narodów. Od lat jednym z najważniejszych strażników tej pamięci jest środowisko myśliborskie. To właśnie mieszkańcy, samorząd i lokalni organizatorzy sprawili, że niewielki fragment lasu, w którym przed laty zakończył się dramatyczny lot Lituaniki, stał się miejscem żywej pamięci. Szczególną rolę odgrywa tu konsul honorowy Republiki Litewskiej Wiesław Wierzchoś. W swoim powitaniu przypomniał, że Pszczelnik jest miejscem szczególnym nie tylko dla Litwy, ale również dla Myśliborza i całego regionu. Mówił o kontynuacji polsko-litewskich relacji i o dumie z tego, że współczesne więzi obu narodów znajdują swoje bardzo konkretne, ludzkie oblicze właśnie tutaj — z dala od wielkich stolic i oficjalnych gabinetów. W jego słowach pobrzmiewała ważna prawda: wielka historia nie musi być tworzona wyłącznie przez wielkie państwowe uroczystości. Czasem buduje się ją cierpliwie, rok po roku, przez obecność, pamięć i zwykłe spotkania ludzi, którzy chcą być razem.

Miasto pamięci. Tegoroczne święta zmarłych na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie

Cmentarz Centralny w Szczecinie jest rozległy jak miasto, pełen alei, drzew, wody i

Gazeta, która nie chciała opuścić Kijowa…

Jego najdłużej urzędującym redaktorem naczelnym był Stanisław Panteluk. Nawet wojna nie zdołała przerwać jego historii. Były jednak chwile, kiedy kolejne wydanie zależało nie tylko od pieniędzy, lecz także od prądu, bezpieczeństwa...