XXXIV Festiwal Poezji i Pieśni Religijnej „Ciebie, Boże, Wysławiamy”. Trwa rejestracja

W niedzielę, 10 maja, w Domu Kultury Polskiej w Wilnie odbędzie się kolejna, już XXXIV edycja Festiwalu Poezji i Pieśni Religijnej „Ciebie, Boże, Wysławiamy” — jedno z najtrwalej obecnych wydarzeń duchowo-artystycznych na Wileńszczyźnie.

Czytaj również...

Festiwal został zainicjowany przez śp. dr. Jana Gabriela Mincewicza — wybitnego pedagoga, muzyka, działacza społecznego, polityka, patrona, inicjatora wielu inicjatyw kulturalnych na Wileńszczyźnie. Przez 25 lat (1991-2016) to właśnie on był jego głównym organizatorem, gospodarzem i przewodnikiem duchowym.

Dziś festiwal jest nie tylko wspomnieniem Jego osoby, lecz także kontynuacją misji, którą uważał za szczególnie ważną: kształtowania w młodych ludziach wrażliwości religijnej, piękna słowa i muzyki oraz dumy z własnych korzeni.

Czytaj więcej: „Tworzył dla nas oraz przyszłych pokoleń”. Festiwal ku czci śp. Gabriela Jana Mincewicza

Źródła festiwalu — letnie obozy religijne i praca z młodzieżą

Jak przypomina dr Natalia Sosnowska, członkini Komitetu Organizacyjnego Festiwalu, korzenie festiwalu sięgają jeszcze lat 70. XX w.

— Idea festiwalu narodziła się z letnich obozów religijnych, które pan Jan Mincewicz prowadził z młodzieżą najpierw w szkole w Nowej Wilejce, później w Niemenczynie. Były to zajęcia pozalekcyjne, kółka religijne, kiedy nie było jeszcze otwartych lekcji religii i ta działalność była prowadzona nieoficjalnie. Podczas obozów czytano poezję religijną, śpiewano pieśni. Gdy tylko można było działać otwarcie, ta praca przybrała formę festiwalu — wspomina.

Po odejściu pana Jana organizacją Festiwalu zajęli się dotychczasowi współpracownicy — osoby od lat zaangażowane w jego przygotowanie. Obecnie Komitet Organizacyjny tworzą: dr Natalia Sosnowska, Ilona Jurewicz, Adam Jurewicz, Jarosław Królikowski, ks. Tadeusz Jasiński.

— Komitet powstał spontanicznie, naturalnie — mówi Natalia Sosnowska. — To osoby, które przez wiele lat pomagały panu Janowi, znały festiwal od środka. Dzięki tej ciągłości mogliśmy zachować jego duchowy kształt. Bardzo dziękujemy też Domowi Kultury Polskiej w Wilnie, który co roku udostępnia salę, sprzęt i otacza nas ogromną życzliwością. Dzięki temu festiwal może trwać.

RELIGIA-Festiwal-01-27-2
Festiwal został zainicjowany przez śp. dr. Jana Gabriela Mincewicza | Fot. Marian Paluszkiewicz

Kto może wystąpić? Wszyscy!

Organizatorzy zaznaczają, że festiwal ma charakter otwarty.

— Mogą w nim wziąć udział recytatorzy, soliści, schole i chóry, zespoły wokalne i instrumentalne. Wiek uczestników jest nieograniczony — najmłodsi mają po 4 lata, najstarsi nawet 90-95 — mówi Adam Jurewicz.

Utwory mogą być dobrane dowolnie, byle miały chrześcijański charakter. Można prezentować również twórczość własną, co od lat jest mile widziane i często nagradzane.

Rejestracja do 19 kwietnia

Zgłoszenia należy przesłać do 19 kwietnia 2026 r. na adres: festiwalcbw@gmail.com.

Uczestnicy powinni podać: imię i nazwisko lub nazwę zespołu; wiek uczestników; liczbę wykonawców; tytuły utworów (2 obowiązkowe + 1 dodatkowy); autorów utworów, wymagania techniczne.

Wszystkie szczegóły znajdują się na stronie: www.cbw.lt oraz na profilu FB festiwalu.

„Przestań narzekać — podziękuj!”

Jarosław Królikowski w rozmowie z „Kurierem Wileńskim” zauważa:

— Większość współczesnych piosenek estradowych opiera się na narzekaniu, na smutkach, a nasz festiwal jest dziękczynieniem. Daje młodym ludziom możliwość wyrażenia wdzięczności za to, co otrzymali od Stwórcy. Ten festiwal uczy dostrzegać dobro, mówić: „Dziękuję, że jestem”.

Festiwal jest też przestrzenią, gdzie dojrzewają przyszli artyści. W przeszłości występowali tu m.in. Ewelina Saszenko, Katarzyna Zvonkuvienė (Niemyćko) czy Ewelina Gancewska — dziś znane nazwiska polskiej i litewskiej sceny.

Hymn dla Festiwalu napisała Katarzyna Parszuta. Także niejednokrotnie występowali obecni księża, gdy byli jeszcze osobami świeckimi.

Muzyka sakralna w tradycji zespołów Wileńszczyzny

W festiwalu nieraz występował również Chór Reprezentacyjnego Polskiego Zespołu Pieśni i Tańca „Wileńszczyzna” im. Jana Gabriela Mincewicza, który od lat wplata muzykę religijną w swoją działalność artystyczną.

— Sakralne melodie są w repertuarze „Wileńszczyzny” od zawsze. Nasz chór śpiewa na odpustach, podczas uroczystości miłosierdzia. Młodzież lubi śpiewać w kościołach — często bardziej niż na zwykłych koncertach — opowiada Natalia.

Czytaj więcej: XXVII Festiwal Pieśni i Poezji Religijnej „Ciebie, Boże, Wysławiamy” ─ w maju

Kolejna edycja — kolejne pokolenia

Organizatorzy zapewniają obsługę techniczną, oświetlenie i nagłośnienie. Udział jest bezpłatny, a zgłoszenie równoznaczne z wyrażeniem zgody na rejestrowanie występów.

— Każdy festiwal jest inny. Co roku pojawiają się nowi ludzie, nowa energia. Wzrusza nas widok publiczności, która jest liczna i która śpiewa razem z nami hymn festiwalu. To dla nas dowód, że to dzieło trzeba pielęgnować — podkreśla Ilona Jurewicz.


XXXIV Festiwal Poezji i Pieśni Religijnej „Ciebie, Boże, Wysławiamy” odbędzie się 10 maja 2026 r. o godzinie 15:00 w Sali Teatralnej Domu Kultury Polskiej w Wilnie.

Organizatorzy zapraszają wszystkich — od najmłodszych do najstarszych — do udziału i wspólnego dziękczynienia.

Afisze

Więcej od autora

W czerwcu Wilno stanie się światowym centrum Bożego Miłosierdzia

W dniach 7-12 czerwca 2026 r. Wilno stanie się duchowym sercem świata, goszcząc VI Światowy Apostolski Kongres Miłosierdzia (WACOM) — jedno z najważniejszych wydarzeń Kościoła katolickiego o randze międzynarodowej. Do stolicy Litwy przybędą tysiące wiernych, duchownych i przedstawicieli wspólnot z całego globu, by wspólnie modlić się, słuchać świadectw i na nowo odkrywać sens Bożego miłosierdzia we współczesnym świecie.

Spektakl „W pokoju nastolatka”, czyli apel do dorosłych

Wilno, wieczór 28 lutego. Pełna sala widowiskowa „Smala”, owacje na stojąco i cisza, która zapada po ostatniej scenie. Spektakl młodzieżowy „Jaunuolio kambaryje” („W pokoju nastolatka”) w reżyserii Kastytisa Miliauskasa zaprezentowany w Wilnie po raz pierwszy, nie był zwykłym wydarzeniem teatralnym. To była konfrontacja z rzeczywistością młodych ludzi — ich lękami, samotnością, buntem i rozpaczliwym wołaniem o uwagę.