Urodziła się we wsi Szulpiszki, położonej niedaleko Sużan. Naukę rozpoczęła w szkole podstawowej w Sużanach, a po ukończeniu czwartej klasy kontynuowała edukację w Niemenczynie, gdzie zdobyła średnie wykształcenie.
Już od młodzieńczych lat swoją przyszłość wiązała z oświatą i pracą pedagogiczną. W 1958 r. rozpoczęła naukę w Studium Nauczycielskim w Nowej Wilejce, które ukończyła w 1960 r., uzyskując niepełne wykształcenie wyższe. W tym samym roku rozpoczęła pracę zawodową jako dyrektor szkoły w Tetiańcach w rejonie solecznickim.
Pomimo licznych obowiązków nie rezygnowała z dalszego kształcenia. W 1960 r. została przyjęta na trzeci rok studiów w Wileńskim Instytucie Pedagogicznym, podejmując studia na kierunku filologia polska. Dzięki wytrwałości i konsekwentnemu dążeniu do celu ukończyła studia w 1963 r., uzyskując wyższe wykształcenie.
W tym samym okresie założyła rodzinę. Poślubiła Władysława Bogdanowicza. Wspólnie wychowali dwie córki — Jolantę i Andżelikę.
Zdobyte doświadczenie pedagogiczne, organizacyjne i metodyczne sprawiło, że w 1975 r. została zatrudniona w Wydziale Oświaty Rejonu Solecznickiego, gdzie pełniła funkcję kierownika Działu Metodycznego. Praca ta pozwoliła jej jeszcze lepiej poznać problemy szkół, nauczycieli i uczniów oraz zdobyć nowe kompetencje, które w przyszłości zaowocowały znaczącymi osiągnięciami na polu oświaty.
W 1988 r., obejmując stanowisko dyrektora szkoły w Jaszunach, posiadała już bogate doświadczenie zawodowe, wiedzę oraz jasno określoną wizję rozwoju nowoczesnej placówki edukacyjnej. Szkoła, którą objęła, funkcjonowała w starym, powojennym budynku, nieprzystosowanym do potrzeb rosnącej społeczności szkolnej. Brakowało odpowiednich pomieszczeń dydaktycznych, pracowni przedmiotowych oraz infrastruktury sportowej. Również grono pedagogiczne potrzebowało przestrzeni do dalszego rozwoju zawodowego, nowych inspiracji i wspólnego celu.
Pani Dyrektor taki cel miała. Wierzyła, że nawet w trudnych warunkach można stworzyć szkołę nowoczesną, o wysokich standardach i otwartą na potrzeby młodego człowieka. Szczególną uwagę poświęcała jakości kształcenia, dbając o tworzenie kompetentnego i dobrze przygotowanego zespołu nauczycieli. Potrafiła jednoczyć ludzi wokół wspólnej wizji oraz inspirować ich do ciągłego rozwoju zawodowego.
Przełomowym wydarzeniem w historii szkoły był rok 1980, kiedy do użytku oddano nowy budynek szkolny przeznaczony dla młodzieży z Jaszun i okolic. Realizacja tej inwestycji wymagała od Pani Dyrektor ogromnego zaangażowania, determinacji i poświęcenia. Już wtedy pielęgnowała ideę powiązania życia szkoły z historią i dorobkiem kulturowym Jaszun. Z jej inicjatywy wnętrza szkoły ozdobił monumentalny fresk przedstawiający postacie szczególnie zasłużone dla Jaszun i regionu. Na parterze zawieszono również okazały tryptyk poświęcony Adamowi Mickiewiczowi, podkreślający związki szkoły z kulturą i tradycją polską.
Nowoczesny gmach stworzył dogodniejsze warunki do dalszego rozwoju placówki i otworzył nowe możliwości. Szkoła w Jaszunach zaczęła wyróżniać się nie tylko poziomem nauczania, lecz także wyjątkowym charakterem wychowawczym i kulturalnym.
Pani Dyrektor dbała o to, aby placówka edukacyjna nie tylko przekazywała wiedzę, ale również kształtowała tożsamość i wrażliwość młodego pokolenia.
Ważnym wydarzeniem było nadanie szkole imienia Michała Balińskiego — wybitnego historyka, publicysty i badacza dziejów Litwy oraz Polski, związanego z Jaszunami. Wybór patrona stanowił element przemyślanej koncepcji wychowawczej, której celem było budowanie wśród uczniów szacunku dla historii, kultury i tradycji ojczystej ziemi.
W latach dziewięćdziesiątych szkoła w Jaszunach należała do nielicznych placówek na Litwie, które tak konsekwentnie łączyły wysoki poziom nauczania z pielęgnowaniem polskiej kultury, tradycji i historii regionu. Dzięki dalekowzrocznej wizji, zaangażowaniu i umiejętności budowania zespołu, szkoła stała się jedną z najlepszych placówek oświatowych w rejonie solecznickim, cieszącą się uznaniem uczniów, rodziców i środowiska lokalnego.
Wieloletnia działalność Pani Henryki Bogdanowicz pozostawiła trwały ślad w historii oświaty Wileńszczyzny. W pamięci uczniów pozostanie jako nauczycielka i wychowawczyni, która wierzyła w potencjał młodego człowieka. Współpracownicy zapamiętają ją jako osobę niezwykle pracowitą, konsekwentną i wymagającą — zarówno wobec siebie, jak i innych.
Wysokie standardy, które wyznaczała, wynikały z głębokiego poczucia odpowiedzialności za szkołę, uczniów i rozwój oświaty. Jej zaangażowanie, profesjonalizm i oddanie pracy pedagogicznej pozostaną trwałą częścią historii szkoły oraz pamięci tych, którzy mieli zaszczyt z nią współpracować.
Gimnazjum im. Michała Balińskiego w Jaszunach