Jak podkreśla ks. Mirosław Grabowski, proboszcz parafii św. Rafała Archanioła w Wilnie, Kościół nigdy nie wydaje takich ocen pochopnie. Każde domniemane objawienie jest przedmiotem długotrwałego rozeznania i szczegółowych badań.
Objawienie – wyjaśnia duchowny – oznacza ukazanie lub przekazanie człowiekowi czegoś, co wcześniej pozostawało ukryte albo było nieznane. W znaczeniu religijnym jest to moment, w którym sam Bóg odsłania człowiekowi prawdę o sobie oraz o swoim planie zbawienia.
Szydłów był pierwszy
Duchowny przypomina, że w Kościele katolickim podstawowym Objawieniem jest to zawarte w Piśmie Świętym oraz Tradycji Kościoła. To ono stanowi fundament wiary chrześcijańskiej. Obok niego istnieją jednak również objawienia prywatne, których na przestrzeni wieków doświadczali święci i osoby głęboko wierzące.
Najbardziej znanym przykładem są objawienia św. Faustyny Kowalskiej, której Jezus przekazał orędzie o Bożym Miłosierdziu. Historia chrześcijaństwa zna jednak znacznie więcej podobnych wydarzeń.
Na Litwie szczególne miejsce zajmuje Szydłów (lit. Šiluva). To właśnie tam, jak przypomina ks. Grabowski, miało dojść do pierwszego w Europie objawienia Matki Bożej.
– Na Litwie było pierwsze objawienie Matki Bożej w Europie – w Szydłowie. Potem wiemy o objawieniach Matki Bożej w Lourdes, Fatimie i innych miejscach, które Kościół uznał lub które nadal bada – mówi proboszcz.
Kościół jest ostrożny
Objawienia prywatne nie tworzą nowych prawd wiary. Ich zadaniem jest przypomnienie ludziom Ewangelii, wezwanie do modlitwy, nawrócenia i pogłębienia życia duchowego.
Jednocześnie Kościół niezwykle ostrożnie podchodzi do każdego przypadku. Samo przekonanie człowieka, że doświadczył objawienia, nie oznacza jeszcze, że rzeczywiście miało ono charakter nadprzyrodzony.
– Dlatego zawsze prowadzi się dokładne badania. Badana jest osoba, która twierdzi, że miała objawienie. Są badania psychologiczne, psychiatryczne i wiele innych, które mają pomóc ustalić prawdę – wyjaśnia ks. Grabowski.
Proces rozeznania trwa często wiele lat. Analizowane są nie tylko świadectwa samego wizjonera, lecz także owoce duchowe wydarzenia, zgodność przekazywanego orędzia z nauką Kościoła oraz wszystkie okoliczności towarzyszące objawieniu.
Guadalupe i Lourdes
Jednym z najbardziej znanych przykładów objawień maryjnych pozostaje Guadalupe. Jak przypomina ks. Grabowski, Matka Boża objawiła się tam prostemu człowiekowi i przekazała mu swoje prośby skierowane do biskupa. Ten jednak początkowo nie uwierzył.
– Biskup myślał, że to fantazja tego człowieka. Powiedział więc, że potrzebuje znaku potwierdzającego prawdziwość objawienia – opowiada duchowny.
Według przekazu był grudzień. Mężczyzna udał się ponownie na miejsce objawienia. Matka Boża poleciła mu zebrać kwiaty. Choć panowała zima, na wzgórzu rosły świeże kwiaty. Złożył je do swojego płaszcza i zaniósł biskupowi.
– Kiedy wysypał kwiaty przed biskupem, na płaszczu ukazał się wizerunek Matki Bożej – przypomina ks. Grabowski.
Jak podkreśla, wydarzenie to nie jest legendą. Obraz Matki Bożej z Guadalupe jest czczony na całym świecie, a sanktuarium w Meksyku od wieków przyciąga pielgrzymów z najdalszych zakątków świata.
Podobną drogę przeszły objawienia w Lourdes. Bernadetta Soubirous, która doświadczyła objawień, również została poddana bardzo dokładnym badaniom. – Była badana psychologicznie i psychiatrycznie. Obserwowano ją podczas modlitwy. Starano się ustalić, czy rzeczywiście istnieje więź między nią a tym, co nadprzyrodzone – opowiada ks. Grabowski.
Wiara wymaga roztropności
Jak zaznacza duchowny, udowodnienie autentyczności objawienia nigdy nie jest łatwe. – Kościół zawsze jest bardzo ostrożny i dlatego długo bada takie wydarzenia, zanim uzna je za prawdziwe – podkreśla.
Na Litwie nie ma wielu zatwierdzonych objawień. Najbardziej znanym pozostaje Szydłów. Na Litwie mimo to jest wiele miejsc szczególnego kultu maryjnego. Do najważniejszych należy Ostra Brama w Wilnie. – Nie było tam objawienia, ale były cuda, uzdrowienia i wiele otrzymanych łask. To miejsce szczególne – wyjaśnia ks. Grabowski.
Duchowny przypomina również o cudownych obrazach Matki Bożej znajdujących się u ojców dominikanów na Łukiszkach oraz w wileńskiej archikatedrze. Ważnym miejscem pozostaje również Sanktuarium Bożego Miłosierdzia, związane z objawieniami św. Faustyny Kowalskiej i namalowaniem obrazu Jezusa Miłosiernego przez Eugeniusza Kazimirowskiego.
Największą trudnością pozostaje jednak odróżnienie autentycznego objawienia od ludzkiej wyobraźni. – Trudno powiedzieć, gdzie kończy się fantazja, a zaczyna prawdziwe objawienie. Przychodzą ludzie przekonani, że rozmawiają z Matką Bożą czy świętymi. Nie zawsze jednak oznacza to, że rzeczywiście doświadczyli objawienia – zauważa ks. Grabowski.
Dlatego Kościół nie opiera się wyłącznie na osobistym przekonaniu człowieka. – Jeżeli jednak coś rzeczywiście się dzieje, przynosi trwałe owoce, zmienia życie człowieka i prowadzi do dobra, wtedy warto się temu przyjrzeć i poddać wszystko dokładnym badaniom – podsumowuje ks. Mirosław Grabowski, proboszcz parafii św. Rafała Archanioła w Wilnie.
Jak podkreśla duchowny, wiara wymaga nie tylko otwartości na działanie Boga, lecz także roztropności. Dlatego każde domniemane objawienie jest badane z niezwykłą dokładnością, zanim zostanie uznane za autentyczne. W świecie, w którym łatwo pomylić emocje z doświadczeniem religijnym, ostrożność pozostaje jedną z najważniejszych zasad rozeznawania tego, co może pochodzić od Boga.
Artykuł opublikowany w wydaniu magazynowym dziennika „Kurier Wileński” Nr 26 (74) 04-10/07/2026