Warto wykorzystać tę okazję, ponieważ z wysokości rozciąga się zachwycający widok na czerwone dachy kamienic, kościoły i wzgórza. Również samo wejście prawie na szczyt dzwonnicy stanowi ciekawą atrakcję. Wchodząc na taras widokowy można zwiedzić zabytkową dzwonnicę, historia której sięga XVII w. Na przestrzeni kolejnych stuleci była wielokrotnie przebudowywana, dzięki czemu łączy w sobie elementy różnych stylów architektonicznych. Wnętrze budowli pozwala poznać jej dzieje oraz zobaczyć zabytkowe elementy konstrukcji.
Dzwonnica jest najwyższym budynkiem na Starówce
Jej wysokość wynosi 68 m, a budowlę wieńczy krzyż o wysokości 6,2 m, wykuty przez wileńskich majstrów. Na taras, znajdujący się na wysokości 60 m, można wjechać nowoczesną windą. W dzwonnicy znajduje się wahadło Foucaulta, skonstruowane w celu zademonstrowania ruchu obrotowego Ziemi wokół własnej osi.
Nazwa upamiętnia francuskiego fizyka Jeana Bernarda Léona Foucaulta (1819-1868), który zademonstrował je w 1851 r. w Paryskim Obserwatorium Astronomicznym. Pozłacana kula z brązu, zainstalowana w dzwonnicy kościoła św. Janów, waży 34 kg, a długość liny wynosi 35 m. W ciągu 24 godzin płaszczyzna drgań wahadła obraca się o około 294 stopnie, czyli średnio o 12,24 stopnia na godzinę. Jest to jedyne wahadło Foucaulta na Litwie, a w Europie znajduje się zaledwie 16 takich urządzeń.
Od 7 lipca wejście na dzwonnicę kościoła św. Janów (ul. Šv. Jono 12) jest możliwe wyłącznie od strony ulicy Uniwersyteckiej, przez dziedzińce Biblioteki oraz M. K. Sarbiewskiego. Dzwonnica czynna jest codziennie od godz. 10:00 do 19:00 (kasa czynna do godz. 18:30). Bilet kosztuje 7 euro. Dla seniorów, studentów i uczniów cena wynosi 4 euro. Dla studentów i pracowników Uniwersytetu Wileńskiego wstęp jest bezpłatny.
Odsłonięto barokowe freski
Zwiedzając dzwonnicę, nie można pominąć kościoła św. Janów, gdzie w końcu czerwca na wysokości 19 m odsłonięto XVIII-wieczne barokowe freski.
„To malowidła o niezwykłej wartości artystycznej. Nie tylko na Litwie, ale i w skali całego regionu praktycznie nie zachowały się dzieła z tego okresu o porównywalnej randze” — mówi Rimvydas Petrauskas, rektor Uniwersytetu Wileńskiego.
Jak informuje uczelnia, specjaliści od dawna wiedzieli o istnieniu XVIII-wiecznych malowideł na sklepieniach świątyni. W drugiej połowie XX w. badał je historyk sztuki Vladas Drėma. Wówczas odsłonięto i odrestaurowano kilka scen znajdujących się nad chórem organowym oraz w prezbiterium. Przez długi czas nie było jednak wiadomo, jak duża część dekoracji zachowała się do naszych czasów.
Litewscy restauratorzy po raz pierwszy dokładnie zbadali około 2 tys. mkw. sklepień głównej nawy i okazało się, że autentyczna XVIII-wieczna warstwa malarska zachowała się na wszystkich badanych sklepieniach. Mimo wielokrotnego przemalowywania sklepień w późniejszych okresach, oryginalne kompozycje figuralne nie zostały poważnie naruszone.
Renowacja fresków postępuje powoli ze względu na trudne warunki pracy w kościele oraz ograniczone zasoby.
„Obecnie rozmawiamy z najlepszymi konserwatorami z Włoch i Polski, którzy mogliby dołączyć do projektu tej skali. Oczywiście tak ogromnego przedsięwzięcia nie da się zrealizować od razu. Będziemy pracować etapami — sklepienie po sklepieniu, krok po kroku. Zajmie to około 10-15 lat” — powiedział restaurator Aidonas Valkiūnas.
