Po 123 latach zaborów — niewoli naznaczonej walką, cierpieniem i wysiłkiem wielu pokoleń Polaków — 11 listopada 1918 r. Polska odzyskała suwerenność i rozpoczęła nowy rozdział swojej historii.
„Śpiewajmy dla Niepodległej”
Polacy na Litwie dołączyli do wspólnych obchodów, w wielu miejscowościach Wileńszczyzny nie zabrakło spotkań oraz uroczystości. 5 listopada grupa słuchaczy Uniwersytetu Trzeciego Wieku w Wilnie, na czele z rektorem Ryszardem Kuźmą, wybrała się do Solecznik, gdzie odbył się Festiwal Piosenki Patriotycznej „Śpiewajmy dla Niepodległej”. Imprezę dofinansowano ze środków budżetu państwa polskiego. Impreza odbyła się w Centrum Kultury w Solecznikach z inicjatywy Solecznickiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku.
Wydarzenie zgromadziło liczną publiczność, wśród której większość stanowili słuchacze Uniwersytetów Trzeciego Wieku z różnych zakątków Wileńszczyzny. ByIi także najmłodsi wykonawcy z przedszkola „Dzwoneczek” w Zawiszanach, jak też zespół „Graciozo” z Gimnazjum im. Jana Śniadeckiego w Solecznikach. Ich występy udowodniły, że miłość do Ojczyzny należy pielęgnować od najmłodszych lat.
Naród, który przestaje śpiewać – przestaje istnieć
Imprezę prowadziła Jadwiga Sinkiewicz wraz z Andrzejem Kozłowskim. Rozpoczęło ją wykonanie hymnów państwowych Litwy i Polski. Prowadząca powitała zebranych gości i uczestników festiwalu, zaznaczyła, że naród, który przestaje śpiewać — przestaje istnieć.
Któż z nas nie zna wzruszającej piosenki o polskich żołnierzach „Czerwone maki na Monte Cassino” czy piosenki „O mój rozmarynie” albo znanej i lubianej pieśni legionowej „Przybyli ułani pod okienko”. Każdy Polak zna „Rotę”, Mazurek Dąbrowskiego, podniosłą pieśń patriotyczno-religijną „Boże coś Polskę…” czy „Dziś do Ciebie przyjść nie mogę”.
Te oraz inne piosenki patriotyczne wykonały zespoły, które przybyły na festiwal. A były to: zespół „Retro” z PUTW w Solecznikach, „Akademia” z Wilna, „Rodacy” pod kierownictwem Hieronima Czernisa, „Seniorytki” z Uniwersytetu Trzeciego Wieku w Wilnie, zespół „Optymiści” z Niemenczyna, „Złoty Wiek” przy Klubie Seniora w Rudaminie, „Radość życia” z Solecznickiego Uniwersytetu Trzeciego Wieku, zespół „Senior” Solecznickiego PUTW filia w Jaszunach oraz zespół „Rodzinka” z filii w Ejszyszkach.
Pieśń, która jednoczy
Wśród zaproszonych gości byli przedstawiciele kierownictwa rejonu solecznickiego z wicemerem Waldemarem Śliżewskim na czele, który w swym przemówieniu zaznaczył, że takie spotkania mają szczególną wartość, ponieważ pozwalają nam nie tylko wracać do ważnych kart naszej historii, ale także przekazywać pamięć o nich kolejnym pokoleniom. Wspomniał, że pieśń patriotyczna zajmuje wyjątkowe miejsce w naszej kulturze, jednoczy ludzi, przypomina kim jesteśmy oraz skąd pochodzimy. Wyraził zadowolenie, że seniorzy tak aktywnie angażują się w życie społeczne i kulturę. Organizatorom pogratulował tej pięknej inicjatywy i życzył, aby festiwal na stale wpisał się w kalendarz wydarzeń rejonu solecznickiego.
Na zakończenie festiwalu wszystkim uczestnikom wręczono dyplomy oraz pamiątkowe statuetki, będące wyrazem uznania za ich udział i zaangażowanie.
Okolicznościowy wiersz
Rektor PUTW w Wilnie prof. Ryszard Kuźmo napisał okolicznościowy wiersz z podziękowaniem organizatorom, który zadeklamował przed widownią.
Te wileńskie Soleczniki,
To nie kraj tam jakiś dziki.
Tutaj naród twardy,
A jak trzeba, to i hardy.
Tutaj czczą swoje tradycje,
Jak pancerną amunicję.
Mają w sobie moc miłości
I przyjmują zawsze gości.
Zawsze Bogu są oddani
I w dobroci zakochani.
Ludzie tutaj żyją bez złości
I oddani dla polskości.
Mer Palewicz mądry człowiek,
Nie zamyka nigdy powiek.
Idzie zawsze w dobrym kursie,
Trzyma rękę wciąż na pulsie.
Solecznikom więc życzymy
Zawsze trzymać dobre miny.
W Bogu wiecznie mocno trwać,
Kochać zawsze swoją brać.
Helena Paszuk w imieniu „Seniorytek” wręczyła pani Jadwidze podziękowanie za jej trud i zaangażowanie w organizację festiwalu.
Spotkanie pozostawiło uczestnikom wiele miłych wspomnień i nadzieję na następne spotkania.
Monika Pażusińska,
członek Zarządu PUTW w Wilnie



