Urodził się 3 lutego 1945 r. w Poszyłajciach. Pierwsze wiersze opublikował w 1959 r. w „Czerwonym Sztandarze”, poprzedniku „Kuriera Wileńskiego”. Jak wspominał, kto chciał wtedy trafić do druku, musiał umieścić w tekście wzmiankę o Leninie lub komunizmie. Przygotowując po latach wybór wierszy, usunął z młodzieńczych utworów tylko te fragmenty. Poza tym ich nie poprawiał, bo zaznaczał, że utwory po latach mają swoją wartość, swoje odzwierciedlenie tamtych odczuć.
W latach 1963–1968 studiował inżynierię lotniczą w Ryskim Instytucie Lotnictwa Cywilnego. Po studiach został skierowany do pracy w Kazachstanie, później pracował na Litwie. W 1985 r. jego wiersze weszły do antologii „Sponad Wilii cichych fal”, a w 1992 r. ukazał się pierwszy tomik, „Ballady i pieśni Ziemi Wileńskiej”. Wydał na Litwie i w Polsce blisko 20 zbiorów, m.in.: „Nad Wilią”, „W kręgu Wilna”, „Wilno zaprasza na bal”, „Świat w różowych okularach” i „Szukałem cię, Jezu”.
Pisał teksty dla Kapeli Wileńskiej, Kabaretu Wujka Mańka, zespołów „Drużbanci” i „Jagielloni”. Jest autorem słów bardzo znanego „Walca wileńskiego”, szczególnie upodobanego przez polskie zespoły na Litwie, a także przez Polaków z Polski sentymentalnie nastawionych do Polaków na Litwie.
Był też tłumaczem. Z rosyjskiego przekładał Władimira Wysockiego (m.in. „Człowiek za burtą”, „Płonące żagle”) i Siergieja Jesienina, a z litewskiego – Justinasa Marcinkevičiusa. Od utworów Wysockiego zaczęła się jego 35-letnia współpraca z pieśniarzem Wiktorem Dulką, któremu polecił go Romuald Mieczkowski. Dulko skomponował muzykę do 16 wierszy Śnieżki.
Od 1989 r. Aleksander Śnieżko był sekretarzem Sekcji Literatów Polskich, od 1999 r. – członkiem Związku Literatów Polskich. W 2009 r. współtworzył Stowarzyszenie Literatów Polskich na Litwie. Działał w Związku Polaków na Litwie i Stowarzyszeniu Techników i Inżynierów Polskich na Litwie. Występował m.in. na Najeździe Poetów w Brzegu i podczas spotkań przy Celi Konrada w Wilnie. Otrzymał Odznakę Honorową „Zasłużony dla Kultury Polskiej” (2004) i Złoty Krzyż Zasługi (2019).
Ostatnim jego wydawnictwem był czterotomowy zbiór z serii „Iskry spod pióra”, wydany w nakładzie 200 egz. przez firmę Dulvija, na koszt Wiktora Dulki. Właśnie z tym ostatnim wydaniem odwiedził redakcję „Kuriera Wileńskiego”. Zawsze stał po stronie słowa pisanego, twierdził, że „polska gazeta musi być w każdej polskiej rodzinie, jeśli chce nazywać się polską; nie w każdej jest, ale w mojej jest”.
Jego utwory inspirowały i interesowały także innych twórców Wileńszczyzny. Jeszcze zdążył wystąpić ze swoimi wierszami w tegorocznym festiwalu „Ciebie, Boże, wysławiamy” w Domu Kultury Polskiej w Wilnie.
Spoczywaj w pokoju.
Artykuł został opublikowany w wydaniu magazynowym dziennika „Kurier Wileński” Nr 37 (107) 19-25/09/2026