Dziewczyna szamana nie przestaje czarować. Justyna Steczkowska 25 i 26 listopada wystąpi w Wilnie

Justynę trudno pomylić z kimkolwiek innym. Głos o niezwykłej skali, sceniczna energia, kostiumy balansujące między haute couture a baśnią z pogranicza światła i mroku oraz wyobraźnia, która nie uznaje artystycznych ograniczeń. Artystka od trzech dekad udowadnia, że na scenie nie wystarczy po prostu zaśpiewać – trzeba jeszcze stworzyć własny świat i zaprosić do niego publiczność.

Czytaj również...

I ten świat zawita do Wilna. W ramach XIII Dni Kultury Polskiej, odbywających się w dniach 17–29 listopada, Justyna Steczkowska wystąpi z jubileuszowym koncertem przygotowanym z okazji 30-lecia działalności artystycznej. Do litewskiej stolicy wraca po ponad dziesięciu latach, a na jej występ czeka polska publiczność, która doskonale wie, że spotkanie z taką artystką rzadko bywa tylko koncertem.

Czy da się przenieść ten widowiskowy, pełen emocji i efektownych scenicznych kreacji świat artystki na wileńską scenę? Czy jubileusz skłania ją do wspomnień? Czy po 30 latach można jeszcze samej sobie sprawić niespodziankę?

O tym, o muzyce, Eurowizji, rodzinnych tradycjach, scenicznych metamorfozach i sekretach nieustającej energii rozmawiamy z Justyną Steczkowską przed jej powrotem do Wilna.

Brenda Mazur: Justyno, wracasz do Wilna po ponad dziesięciu latach. Pamiętasz swój poprzedni występ? Co zostało Ci w pamięci z tamtego spotkania z publicznością?

Justyna Steczkowska: Wilno zawsze zajmuje w moim sercu szczególne miejsce. Pamiętam przede wszystkim niezwykłą serdeczność tamtejszej publiczności – tę bliskość i ciepło, które czuje się od pierwszych chwil. Kocham Wilno i bardzo się cieszę, że znów będziemy mogli się spotkać. Mam nadzieję, że nasz koncert będzie pięknym, pełnym emocji spotkaniem i że wspólnie stworzymy wieczór, który na długo zostanie w pamięci.

Twoje koncerty kojarzą się z rozmachem, niezwykłym światłem, kostiumami, niemal teatralną oprawą i wielką przestrzenią. Tym razem czeka Cię wileńska scena o bardziej kameralnym charakterze. Traktujesz to jako wyzwanie czy raczej szansę na bliższy kontakt z publicznością?

Rozmach i teatralna oprawa są mi bliskie, ale w kameralnej przestrzeni jestem blisko publiczności. Ich prawdziwych emocji. Taki koncert wymaga innej energii takiej bardziej bezpośredniej, skupionej. Kocham takie chwile i cieszę się, że przeżyjemy to razem.

Zdradzisz choć odrobinę, co przygotowujesz na Wilno? Czy będzie to jubileuszowa podróż przez trzydzieści lat muzyki? Czy zabrzmią „Dziewczyna szamana”, „Oko za oko, słowo za słowo” i inne utwory, które publiczność zna od lat?

Tak, będzie to spotkanie z różnymi rozdziałami mojej muzycznej drogi. Nie zabraknie utworów, które publiczność zna i śpiewa ze mną od lat, w tym „Dziewczyny szamana” i „Oka za oko, słowa za słowo”. Chcę jednak, żeby to nie była tylko podróż w przeszłość. Reszta niech będzie niespodzianką.

Przez te lata zmieniały się muzyczne mody, sceniczne trendy i oczekiwania publiczności. Ty jednak nigdy nie sprawiałaś wrażenia artystki, która chce za wszelką cenę dopasować się do aktualnej mody. Co pomaga Ci zachować własny język artystyczny?

Chyba przede wszystkim słuchanie siebie. Moda może inspirować, ale nie powinna podejmować za artystę najważniejszych decyzji. Zawsze szukałam w muzyce czegoś, co jest naprawdę moje – emocji, prawdy, czasem pytania, na które sama jeszcze nie znam odpowiedzi. Jeśli to jest szczere, prędzej czy później trafia do ludzi, którzy szukają w muzyce czegoś więcej niż tylko rozrywki.

30 lat na scenie i nie widać u Ciebie ani śladu nudy! Kiedy patrzysz wstecz, co widzisz – bardziej drogę, którą zaplanowałaś, czy serię odważnych decyzji, które doprowadziły Cię do miejsca, w którym jesteś teraz?

Widzę drogę, której nie dało się zaplanować w najdrobniejszych szczegółach. Były marzenia, ale były też decyzje podejmowane w niepewności, ale z otwartym sercem i nadzieją, czasem pod prąd. Z perspektywy czasu właśnie te momenty okazywały się ważne. Nie żałuję, że nie zawsze wybierałam najłatwiejszą ścieżkę, ale dzięki temu jestem dziś dokładnie w tym miejscu, z którego mogę tworzyć po swojemu.

Porozmawiajmy o twoich scenicznych kreacjach – bywają odważne, futurystyczne, czasem wręcz mroczne i baśniowe. Czy najpierw rodzi się muzyka, a potem obraz, czy też zaczynasz od wizji postaci, którą chcesz stworzyć na scenie?

Najczęściej wszystko rodzi się równolegle. Muzyka wywołuje obrazy, a obraz potrafi podpowiedzieć mi, jak poprowadzić dźwięk i emocje. Na scenie nie chcę tylko „ładnie wyglądać”, chcę stworzyć świat, do którego publiczność może wejść i być tam razem ze mną tak naprawdę, po ludzku i blisko.

Twoja garderoba jest imponująca. Kostiumy są niemal osobnymi bohaterami koncertów. Ile jest w nich twojego pomysłu, a ile pracy projektantów?

Zawsze zaczyna się od rozmowy i od pomysłu na całą trasę koncertową. Każda jest inna i czego innego wymaga. Opowiadam, jaką energię i postać widzę na scenie, a potem wspólnie z projektantami szukamy formy, która to uniesie. Mam swoje pomysły i mocno uczestniczę w tym procesie, ale kostiumy powstają dzięki talentowi i ogromnej pracy wielu osób. To prawdziwa i bardzo często długa współpraca, łącząca wiele elementów.

Czy masz w swojej garderobie sceniczną kreację, do której jesteś szczególnie przywiązana, taką, która wiąże się z ważnym wspomnieniem albo przełomowym momentem?

Mam kilka kreacji, z których każda przypomina mi inny etap życia. Każda z nich niesie w sobie wspomnienie odwagi, młodości i spotkania z publicznością. Niektóre kostiumy przechowują emocje lepiej niż fotografie, może kiedyś zrobię wystawę tych wszystkich pięknych rzeczy, które powstawały z myślą o konkretnych piosenkach.

Potrafisz nas zaskoczyć nie tylko głosem czy kreacją, lecz także ruchem i akrobatycznymi popisami. Skąd bierzesz odwagę, żeby przekraczać kolejne granice? I czy zdarza się, że ktoś z ekipy mówi: „Justyna, tego już naprawdę nie róbmy!”?

Odwagę daje mi ciekawość i chęć rozwoju. A czy ktoś czasem mówi: „Tego już nie róbmy”? Oczywiście! Ale ja zawsze twierdzę, że się da, że to my tworzymy rzeczywistość sceniczną i że się uda. I najczęściej się udaje. Najlepszym przykładem jest Eurowizja, gdzie śpiewałam „Gaję” i przez pół roku walczyliśmy z produkcją, żeby polecieć w górę. Szanse były prawie zerowe, ale ja nie przestałam wierzyć, że mój pomysł zostanie zrealizowany. I udało się! To zachwyciło publiczność, a ja latałam kilka metrów nad ziemią bez żadnych zabezpieczeń.

Zdradź kobiecy sekret. Jak dbasz o siebie, żeby mimo intensywnej pracy i ciągłych podróży zachować tyle energii? Co jest dla Ciebie ważniejsze: sen, ruch, dieta, pielęgnacja, a może wewnętrzna równowaga?

Nie ma jednego sekretu. Najważniejsza we wszystkim jest konsekwencja. Ruch to podstawa dobrej sylwetki i zdrowia. Ćwiczę od zawsze, a moje ciało odwdzięcza mi się energią i zdrowiem. Dobra pielęgnacja skóry, nie od czasu do czasu, ale zawsze. Nawodnienie, unikanie alkoholu, zero papierosów. Do tego wewnętrzna równowaga, wdzięczność, miłość i radość z życia po prostu.

Zauważamy, że prywatnie też lubisz eksperymentować z modą – na każdym spotkaniu w mediach jesteś elegancka i perfekcyjna. A jaka jesteś poza sceną? Czy po zejściu z niej zamieniasz te spektakularne stroje na coś zupełnie zwyczajnego?

Sceniczna kreacja jest częścią widowiska, a prywatnie chcę po prostu być sobą. Poza sceną jestem zwyczajną dziewczyną, która nadal lubi się stroić, ale ma do siebie i swojej pracy ogromny dystans.

Steczkowska-2026-11-21-2-PORTAL
Dopóki człowiek tworzy, dopóty pojawiają się nowe drzwi. Marzę o projektach, które pozwolą mi połączyć muzykę, obraz, ruch i opowieść w jeszcze pełniejszy świat | Fot. Mariusz Majewski, materiały prasowe

Ważnym rozdziałem w twojej karierze jest Eurowizja. Jak dziś wspominasz swój występ z piosenką „Sama” w 1995 r. w Dublinie? Co z tamtej Justyny było w Tobie obecne, gdy zdecydowałaś się wystąpić po raz drugi, w 2025 r., po 30 latach?

Pierwszy występ na tym festiwalu z piosenką „Sama” był dla mnie ogromnym doświadczeniem. Byłam młoda, pełna emocji i chyba jeszcze nie do końca wiedziałam, jak wielkim wydarzeniem jest Eurowizja. Ale już wtedy miałam w sobie potrzebę, żeby na scenie być prawdziwa i nie udawać kogoś innego. Po 30 latach wróciłam tam z tą samą pasją, tylko z dużo większym doświadczeniem i spokojem. Wciąż chciałam opowiedzieć muzyką coś, co jest dla mnie ważne. Publiczność pokochała mnie z nową siłą, młodzież wręcz oszalała na punkcie Steczkowskiej, chociaż mogłabym być ich mamą.

Twoja „Gaja” była naprawdę świetna. Fani, którzy na Ciebie głosowali, byli zawiedzeni werdyktem. Jak do tego podeszłaś? Czy powtórzyłabyś tę drogę?

Jestem bardzo wdzięczna wszystkim, którzy głosowali na „Gaję” i byli z nami w tej drodze. Rozumiem ich emocje, bo kiedy wkłada się w coś tyle pracy i serca, naturalnie ma się nadzieję na więcej. Eurowizja jest jednak konkursem, w którym spotykają się różne gusta, języki i wrażliwości. Dla mnie najważniejsze jest to, że mogłam pokazać „Gaję” tak, jak ją sobie wymarzyłam. I tak – powtórzyłabym tę drogę. Była odważna, piękna i bardzo moja.

Śpiewasz od dziecka, a twoja rodzina jest wyjątkowo muzykalna. Czy w domu Steczkowskich muzyka była czymś tak naturalnym jak wspólne posiłki czy raczej działo się w niej coś niezwykłego? Czy byliście taką polską Kelly Family?

Muzyka była częścią naszego codziennego życia, nie odświętnym wydarzeniem, tylko czymś zupełnie naturalnym. Mam ośmioro rodzeństwa – każdy miał swój charakter i swój głos, więc w domu na pewno nie brakowało ani dźwięków, ani emocji. Czy byliśmy polską Kelly Family? Tak bym tego nie nazwała, bo my graliśmy głównie muzykę poważną.

Muzyczna rodzina to ogromne wsparcie, ale zapewne także wiele różnych temperamentów i artystycznych ambicji. Czego nauczyli Cię najbliżsi, czego nie dałaby żadna szkoła ani scena?

Nauczyli mnie, że każdy człowiek ma własny głos i własną wrażliwość i że nie trzeba być takim samym, żeby być blisko. Rodzina daje też bardzo ważną lekcję: miłość nie polega na tym, że wszyscy myślimy identycznie, tylko że potrafimy być dla siebie obecni mimo różnic.

Czy pamiętasz moment, w którym po raz pierwszy pomyślałaś, że śpiewanie może stać się twoim zawodem, a nie tylko dziecięcą pasją?

W zasadzie myślałam o tym od dziecka, ale nie w kategoriach zawodu. Śpiewanie było i wciąż jest przedłużeniem mnie samej. Kocham koncertować, kocham tworzyć. Poza rodziną to całe moje życie.

Pamiętam, że miałam może trzy albo cztery lata. Wracałam z tatą z kościoła. Była jesienna noc i nagle spadła gwiazdka. Tata powiedział: „Zobacz, córeczko, gwiazdka spadła z nieba. Pomyśl marzenie, na pewno się spełni”. Pomyślałam wtedy, że chcę śpiewać. Pamiętam ten moment doskonale. To obraz, który nigdy nie zatarł się w mojej pamięci. Niesamowite, że już wtedy wiedziałam, czego pragnę.

Jestem bardzo szczęśliwa i wdzięczna wszystkim, dzięki którym jestem dziś w tym miejscu. Szczególnie moim rodzicom – za możliwość wyboru i zrozumienie.

Jesteś artystką, mamą i osobą, która ma swoje życie poza sceną. Jak udaje Ci się znaleźć równowagę między intensywną pracą a bliskością z rodziną? Czy bliscy potrafią Cię skutecznie sprowadzić na ziemię, kiedy po koncercie wciąż jesteś pełna adrenaliny?

Kiedy dzieci były małe, jeździły wszędzie ze mną. Karmiłam je piersią i starałam się być jak najbliżej nich. Życie w trasie koncertowej nie jest łatwe – wymaga dyscypliny, ogromnej energii, empatii i czasu. Ale byłam szczęśliwa, że mogę być mamą na pełny etat i mieć dzieci przy sobie. To był wspaniały czas.

Kiedy poszły do szkoły, nie mogły już tak często ze mną podróżować. Dlatego po koncertach zazwyczaj wracałam nocą do domu. Rzadko spałam w hotelach – właściwie tylko wtedy, gdy do przejechania było ponad 400 km. Wracałam z kierowcą, żeby być blisko rodziny i rano obudzić się z dziećmi zanim pójdą do szkoły. Chciałam, żeby jak najmniej odczuwały moją nieobecność.

Dziś są dorosłe, świetnie sobie radzą, bardzo się kochamy i wspieramy. Jeżdżą z nami na wakacje i myślę, że to mówi wiele o tym, jaką rodzinę udało nam się zbudować. Więzi między nami są bardzo mocne. Jestem dumna i szczęśliwa, że razem z mężem stworzyliśmy kochającą się rodzinę, która jest dla nas najważniejsza i przypomina mi, że poza sceną istnieje zwyczajne, piękne życie.

Czy masz jeszcze jakieś marzenie artystyczne, które czeka na właściwy moment?

Mam ich kilka, bo dopóki człowiek tworzy, dopóty pojawiają się nowe drzwi. Marzę o projektach, które pozwolą mi połączyć muzykę, obraz, ruch i opowieść w jeszcze pełniejszy świat. Chciałabym też mieć więcej czasu, żeby spokojnie słuchać własnej wyobraźni, ale życie jest otwartą książką, której zakończenia nie znam.

Justyno, a jeśli za kolejne 30 lat znów udzielisz nam wywiadu, o czym chciałabyś wtedy opowiedzieć?

Będę miała wtedy 85 lat i wciąż chciałabym opowiedzieć o tym, że jestem ciekawa świata i ludzi, że chce się rozwijać muzycznie i duchowo, że nie przestałam się wzruszać muzyką, i że po drodze udało mi się zostawić po sobie coś dobrego – nie tylko piosenki, ale też spotkania, emocje i odrobinę odwagi dla tych, którzy dopiero szukają własnego głosu.

Steczkowska-2026-11-21-3-PORTAL
W ramach XIII Dni Kultury Polskiej, odbywających się w dniach 17–29 listopada, Justyna Steczkowska wystąpi z jubileuszowym koncertem przygotowanym z okazji 30-lecia działalności artystycznej | Fot. materiały prasowe

Wywiad opublikowany w wydaniu magazynowym dziennika „Kurier Wileński” Nr 46 (134) 21-27/11/2026

Afisze

Więcej od autora