Konsul Dariusz Wiśniewski: „Usłyszeliśmy deklaracje, teraz chcemy poznać konkrety”

O Połukniu, Orlenie, o tym, czy relacje polsko-litewskie czeka to, co spotkało relacje polsko-ukraińskie, i o tym, że państwo polskie nie będzie wtrącać się w wewnętrzne sprawy Wilna, w którego samorządzie zasiadają polscy radni – rozmawiamy z konsulem generalnym RP na Litwie Dariuszem Wiśniewskim.

Czytaj również...

Apolinary Klonowski: Spotykamy się półtora roku po naszej poprzedniej rozmowie. Od wielu rozmówców słyszę, że jest Pan już „naszym konsulem”.

Dariusz Wiśniewski: Też to słyszałem i przyjmuję to jako komplement i zobowiązanie. Proszę jednak pamiętać, że niezależnie od tego, jak bardzo jestem „wasz”, jestem przede wszystkim polskim dyplomatą, a moim podstawowym obowiązkiem jest udział w realizacji zadań polskiej polityki zagranicznej wyznaczanych przez władze Państwa Polskiego. Szczęśliwie w bardzo wielu dziedzinach interesy Państwa Polskiego na Litwie i oczekiwania polskiej społeczności na Litwie są bardzo bliskie. Zasadniczych sprzeczności tu nie ma.

Mam wrażenie, że sytuacja jest dziś jednak bardziej napięta. Niby relacje polsko-litewskie są strategiczne, a pojawiają się problemy, których wcześniej nie było – choćby Połuknie. Czy słyszał Pan Konsul jakieś deklaracje strony litewskiej? Przejmowanie zreorganizowanej szkoły przez ministerstwo niby się rozpoczęło – i zapadła cisza.

Polska i Litwa graniczą z Białorusią i Rosją, państwami innej kultury politycznej, które podejmują wobec nas działania, łagodnie mówiąc, nieprzyjazne, a mówiąc wprost wrogie. Mamy więc [Polska i Litwa] bardzo duże pole wspólnoty. Ci, którzy analizują ostatnie trzydzieści kilka lat, pamiętają lata 90. i plany reformy szkolnej z 2010–2011 r., które napotkały silny opór polskiej społeczności. Nie ma wątpliwości, że przeszliśmy wspólnie długą drogę ku lepszemu zrozumieniu i porozumieniu. Dziś łatwo niektórym mówić, że być może kilka czy kilkanaście lat temu Polsce zabrakło zdecydowania. Na przykład niektórzy krytycy prezydenta Lecha Kaczyńskiego zarzucali mu, że za często przyjeżdżał do Wilna. Ale pamiętam jego ówczesnych współpracowników, którzy mówili: potrzeba cierpliwości, spokojnej rozmowy, wiemy, jaki bagaż historyczny niosą litewskie elity, i Polskę jako większego partnera stać na cierpliwość, na pewien rodzaj wyrozumiałości.

Minęło jednak 35 lat i ta cierpliwość po polskiej stronie, można powiedzieć, się kończy. W całym spektrum politycznym w Polsce niezależnie od sporów dotyczących polityki wewnętrznej, panuje przekonanie, że coś w stosunkach polsko-litewskich jest nie tak.

Państwo polskie mówi to ustami marszałka Sejmu Włodzimierza Czarzastego [wystąpienie z okazji rocznicy uchwalenia Konstytucji 3 maja], wiceministrów spraw zagranicznych Roberta Kupieckiego i Artura Harazima, wreszcie specjalnego wysłannika prezydenta Karola Nawrockiego, który rozmawiał tu w Wilnie z doradczynią prezydenta Litwy [Jolantą Karpavičienė – przyp. red.]. Ostatnio mówili o tym posłowie z Komisji Edukacji Narodowej Sejmu RP w czasie rozmów deputowanymi w litewskim Sejmie. Przekaz brzmi mniej więcej tak: „Drodzy sąsiedzi, drodzy przyjaciele, nie domagamy się niczego nadzwyczajnego. Przypominamy, że zasada wzajemności nie do końca obowiązuje w naszych relacjach, że pewne standardy Unii Europejskiej nie są u Was przestrzegane i prosimy, żebyście – mówiąc potocznie –ogarnęli te tematy”.

Pani doradczyni prezydenta Nausėdy zapewniła wysłannika polskiego prezydenta, że sprawa szkoły w Połukniu zostanie rozwiązana na poziomie państwowym. Podobne słowa padły z ust premiera Mindaugasa Sinkevičiusa w rozmowie z premierem Donaldem Tuskiem w Warszawie. Usłyszeliśmy deklaracje, teraz chcielibyśmy poznać konkrety – mam nadzieję, że przekazane zostaną choćby minister Barbarze Nowackiej, która za kilkanaście dni przyjeżdża do Wilna na spotkanie z minister Ramintą Popovienė.

Strona litewska odpowiada zwykle, że szkoły to kompetencja samorządów, a pisownię reguluje ustawa o języku państwowym.

Znamy te uwarunkowania i dlatego prosimy stronę litewską o przygotowanie rozwiązań systemowych. I my, i nasi partnerzy doskonale wiemy, jakie standardy obowiązują w Unii Europejskiej. Parlamentarzyści ze Skandynawii, Austrii czy Włoch ze zdumieniem słuchają, jak wygląda np. dwujęzyczność oficjalnych nazw miejscowych. Po polskiej stronie granicy – na Podlasiu, Sejneńszczyźnie, Kaszubach, Opolszczyźnie – nie ma z tym problemu. Na oficjalnych tablicach przy wjeździe i wyjeździe z miejscowości, w których mieszka spora grupa obywateli RP z tej czy innej mniejszości narodowej, od lat mamy napisy dwujęzyczne. Na Litwie tak nie jest, a Państwowa Inspekcja Językowa jest bardzo wyczulona.

Innym standardem europejskim jest, że tam, gdzie mieszka mniejszość narodowa, urząd zapewnia obsługę interesanta w języku mniejszości, i to nie na zasadzie dobrej woli – bo urzędniczka akurat mówi po polsku, więc sama proponuje to interesantowi. Tylko oficjalnie interesant wie, że mu się to należy, nie musi prosić, ma do tego prawo. Na Litwie w wielu miejscach tak się dzieje, ale ma to miejsce dzięki dobrej woli kierownika urzędu.

Szkoły, które potocznie nazywamy polskimi, to szkoły publiczne, litewskie…

Utrzymywane z podatków podatników, Polaków, którzy są obywatelami Litwy.

Polska społeczność, tak jak poznałem jej licznych członków, to lojalni obywatele Litwy, którzy z tym państwem wiążą przyszłość, swoją i swoich dzieci. Niestety, co jakiś czas w litewskiej przestrzeni publicznej pojawiają się nieprawdziwe głosy, że polscy rodzice nie chcą, żeby dzieci uczyły się litewskiego. To kompletna bzdura. Wszyscy polscy rodzice, z którymi rozmawiam, mówią: „To oczywiste, że moje dziecko musi perfekcyjnie znać język państwowy. Tu mieszka, tu się uczy, tu będzie pracować, a nie da się tego robić bez biegłej znajomości języka państwowego”. Ale dodają, że nauka litewskiego w klasach początkowych według tych samych elementarzy, co na całej Litwie jest bardzo wymagająca, żeby nie powiedzieć zniechęcająca udręka.

Dlatego przypuszczam, że minister Nowacka będzie m.in. chciała rozmawiać o większej elastyczności w nauczaniu litewskiego w klasach początkowych: żeby dzieci, które w domu, na podwórku i w kościele słyszą głównie polski, uczyły się litewskiego od pierwszej klasy, ale w trochę inny sposób niż dotychczas np. z większym wykorzystaniem instrumentów glottodydaktycznych.

Warto w tym miejscu zaznaczyć, że według oficjalnych danych litewskich dziś nie ma różnicy w wynikach zdawalności matur z litewskiego między uczniami szkół litewskich i polsko-litewskich.

Chyba że do porównania dorzuci się szkoły rosyjskie.

To kolejny wątek zamierzonej albo niezamierzonej manipulacji. Do jednego worka niektórzy politycy czy komentatorzy wrzucają się dzieci polskiej i rosyjskiej mniejszości oraz dzieci imigrantów: Ukraińców, Białorusinów, Uzbeków i innych narodowości. Taka statystyka fałszuje rzeczywistość.

Rozmawiamy o tych wszystkich sprawach z partnerami litewskimi cierpliwie i merytorycznie. Rozumiemy, wiele z tych tematów dotyczy przede wszystkim wewnętrznych spraw Republiki Litewskiej. Polska mniejszość narodowa to obywatele Litwy, ale polska konstytucja i polskie ustawy upoważniają nas, polskich dyplomatów, do zajmowania się sytuacją Polaków mieszkających poza granicami Macierzy. Gdybyśmy tego nie robili, sprzeniewierzylibyśmy się naszej misji.

Co się stanie, kiedy cierpliwość Polski się wyczerpie?

Mam nadzieję, że liderzy Litwy uświadomią sobie – myślę, że wielu już to zrobiło – że szkoda czasu prezydentów i premierów na sprawy, które można załatwić stosunkowo szybko w spokojnym dialogu ekspertów. Mamy zbyt wiele innych poważnych wyzwań przed sobą. Niestety, na Litwie, tak jak w każdym innym kraju, są politycy, którzy czy ze względu na swoje dość radykalne – moim zdaniem – przekonania, czy ze względu na cyniczny „przedwyborczy pragmatyzm” działają w sposób sprzeczny z interesami całego państwa. Znamy wszyscy powiedzenie o bliskości koszuli ciału, ale osobiście uważam, że odpowiedzialny polityk musi umieć pokazać swojemu lokalnemu elektoratowi, że czasami interes państwa musi otrzymać priorytet. Fantastycznym przykładem jest prezydent Valdas Adamkus, którego dziedzictwo to trwała część historii Litwy i naszego regionu.

Litewska elita to ludzie wykształceni, coraz mniej z nich pamięta Związek Sowiecki, wiedzą, jakie modele działają w Europie. Poza światłem reflektorów mówią: „myślimy bardzo podobnie”. Ale kiedy przychodzi do negocjowania treści projektów albo głosowania nad ustawą, wciąż jest dużo wstrzemięźliwości i oglądania się na innych. Przed tymi Litwinami, którzy widzą wartość w dobrych relacjach z Polską, ale też przed nami polskimi dyplomatami, jest wiele pracy edukacyjnej. Niedawno rozmawiałem z wybitnym litewskim intelektualistą…

Zdradzi Pan nazwisko?

Nie zdradzę. Mówił on: „O co wam chodzi z tymi znakami diakrytycznymi? Jeśli polsko-litewskie partnerstwo strategiczne ma się rozsypać z powodu trzech znaków, to jaka jest jego wartość?”.

Trudno mi przyjąć taką argumentację, ale wierzę, że spokojne rozmowy są potrzebne. Rozumiem, że po obu stronach są osobiste zadry i wyniesione ze szkoły stereotypy i uproszczenia. Ale po polsku mówi się: tylko krowa nie zmienia poglądów.

Jest też powiedzenie: tłumaczyć jak krowie na rowie. Ile czasu można pewne rzeczy tłumaczyć?

Do skutku. Co do pisowni i znaków diakrytycznych to słyszałem od partnerów litewskich, że przerobienie oprogramowania informatycznego umożliwiającego stosowanie wszystkich znaków diakrytycznych w oficjalnych dokumentach litewskich będzie bardzo kosztowne. Technicznie to absolutnie wykonalne i de facto już się wydarzyło i na dodatek zostało sfinansowane ze środków europejskich. Skoro obywatel Polski narodowości litewskiej może zapisać swoje imię i nazwisko w dokumentach urzędowych w wybrany przez siebie sposób z dowolnym znakiem diakrytycznym, to dlaczego obywatel Litwy narodowości polskiej, nie może zrobić tego samego, skoro w całej Europie to standard? Pokazujemy partnerom litewskim, że utrzymywanie tego stanu rzeczy działa na ich niekorzyść.

konsul-2026-11-21-2
Polska i Litwa są, prócz sentymentów historycznych, bardzo bliskimi partnerkami pod względem współpracy energetycznej czy gospodarczej | Fot. Apolinary Klonowski

Obawia się Pan przesilenia podobnego jak w relacjach z Ukrainą?

Myślę, że partnerzy litewscy bardzo uważnie obserwują większą asertywność polskich władz wobec Ukrainy i potrafią wyciągać wnioski. Nikt w Polsce nie chce pogorszenia stosunków ani z Ukrainą, ani z Litwą. Litwini, którzy przychodzą do konsulatu potwierdzić profil zaufany [internetowy profil potrzebny dla zatwierdzania formalności z polskim urzędami w trybie zdalnym – przyp. red.], często mówią mi, że mają z Polską świetną współpracę biznesową i chcą jej kontynuacji i rozwoju.

Nad tym musimy pracować, a drobne sprawy rozwiązywać bez podgrzewania atmosfery. Na tym polega praca dyplomaty: nie w świetle jupiterów, tylko za drzwiami gabinetów: rozmawiać, przekonywać i trzymać się faktów.

Czy Polska nie wydaje się jednak przez to słaba? Teraz na Litwie dyskutuje się o podatku od nadzwyczajnych zysków, choćby Orlenu [Lietuva – przyp. red.]. Mowa o 50 mln euro – w skali państwa śmiesznej kwocie.

Nie wiem, na ile to dyskusja dla samego dyskutowania czy stroszenie piór przy świadomości, że w Seimasie – tu spekuluję – nie ma dla tego większości. Także niektórzy litewscy eksperci i politycy argumentują, że zysk z takiego podatku będzie niewielki, a naruszy on podstawy zaufania. Orlen Lietuva to nie tylko biznes, to przedsięwzięcie strategiczne dla obu państw.

Litwa obiecała wesprzeć inwestycję i tego nie zrobiła. Dziś padła propozycja, by z podatku zrezygnować, uznać to za obiecane wsparcie i zamknąć sprawę.

Nie znam szczegółów tej propozycji. Ale prezes Orlenu Ireneusz Fąfara podał niedawno, że przez dwadzieścia parę lat Orlen zainwestował na Litwie dużo więcej, niż zarobił. Modernizacja rafinerii w Możejkach, tzw. bottom of the barrel i hydrokraking, jest zrealizowana w 70–80 procentach i opóźniona, bo główny wykonawca zbankrutował, a Orlen Lietuva przejął jego zobowiązania wobec litewskich podwykonawców. Nie sądzę, żeby Orlen czy państwo polskie oczekiwali od Litwy wyjątkowych przywilejów.

Jedziemy na tym samym wózku i łączy nas zbyt wiele, żebyśmy pozwalali sobie na „przyjemność” pokazywania palcem, kto ma zapłacić. Niezależnie od pohukiwań niektórych polityków, po litewskiej stronie jest dobre zrozumienie znaczenia tego projektu.

Polacy na Litwie byli ostatnio zszokowani, jak mało politycy polskiej narodowości w Wilnie są zainteresowani polskimi napisami na tablicach, które chce umieścić samorząd – choćby tej poświęconej Józefowi Czechowiczowi. Co gorsza, dziennikarze przyłapali ich na nieścisłości: mówili, że zwracali się z wnioskami do samorządu, a z samorządu wiemy, że nie zwracali się. Gdy zostali z tym skonfrontowani, bronili się, że może się faktycznie nie zwracali, ale Litwini powinni się byli domyślić bez prośby. Czy wobec bezsilności tych polityków państwo polskie zamierza interweniować, by ratować sytuację?

Sprawa jest ambasadzie znana, ale to wewnętrzna sprawa miasta Wilna. Minister spraw zagranicznych Litwy Kęstutis Budrys, mówiąc o Połukniu, powiedział kiedyś, że komuś zabrakło wrażliwości. Prawdopodobnie tak jest w przypadku tablic upamiętniających Józefa Czechowicza oraz Wincentego i Ludomira Ślendzińskich. Wrażliwość to w polityce towar obciążony dużym ryzykiem, bo ostatecznym testem dla polityków są wybory, a wybory samorządowe są za cztery miesiące. Wydaje mi się jednak, że nikomu nie spadłaby korona z głowy, gdyby te osoby upamiętniono, podając też polskie brzmienie imion i nazwisk. Rozumiem, że standard tabliczek w Wilnie jest jednolity…

Co też, jak się okazało, nie do końca jest prawdą.

No właśnie, przy dobrej woli i wrażliwości można coś wymyślić. Niedawno przy zaułku Jerzego Giedroycia stanęła stała tablica informacyjna z tekstem w języku polskim. Są w Wilnie ulice Islandijos i Varšuvos, ale jest też Niemiecka i Żydowska. Jest więc pole do wspomnianej wrażliwości, opartej na dobrej woli i zaufaniu.

Wcześniejsze tablice, choćby Mickiewicza czy Słowackiego, załatwiała Fundacja im. Józefa Montwiłła, czyli m.in. Władysław Korkuć i Henryk Sosnowski. Kto dziś powinien teraz złożyć taki wniosek, skoro polscy radni nie potrafią?

Nie mam pojęcia. W rozmowach z władzami samorządowymi możemy zwracać na pewne rzeczy uwagę, ale jesteśmy jak najdalsi od wymuszania decyzji. Odwołujemy się raczej do odpowiedzialności, wskazujemy, że dana decyzja jest źle przyjmowana przez polską mniejszość, a uzysk z niej będzie minimalny albo wręcz ujemny. A tu chodzi o drobiazg – dwie tablice. Jednak to jest sprawa miasta. A więc też sprawa radnych.

Podobnie Społeczny Komitet Opieki nad Starą Rossą regularnie zwraca uwagę władz Wilna na śmieci uprzątane zbyt rzadko z historycznych cmentarzy, na za małą liczbę pojemników na śmieci czy – jak to ładnie mówicie na Litwie – sporządkowanie alejek, których nawierzchnia nie wytrzymała konfrontacji z ulewnym deszczem. Ale jest też na całej Litwie wiele samorządów, i to nie tylko w rejonie solecznickim, gdzie opieka nad miejscami pamięci czy partnerstwa z polskimi gminami tworzą konkretną pozytywną wartość.

Pan profesor Ragauskas w rozmowie z „Kurierem Wileńskim” chętnie mówił po polsku, a pan prezes Pilasiewicz z Augustowa używał niektórych litewskich słów…

No właśnie. Takie rzeczy warto, jak mówią Francuzi, waloryzować. Bardzo wiele wyzwań po obu stronach granicy polsko-litewskiej jest podobnych. Polskie i litewskie szkolnictwo zmagają się z problemami kadrowymi i demografią, wyzwania związane z przemocą w szkołach albo z dostępem do mediów społecznościowych dla dzieci to przestrzeń, gdzie władze państwowe i eksperci mogą i powinny wymieniać się dobrymi praktykami.

Docierają głosy, że w rejonie trockim wyznacza się dyrektorów Litwinów z zadaniem wygaszania tych szkół. W latach 90., kiedy samorządy nie przestrzegały prawa, wprowadzano zarząd komisaryczny. Dziś Litwa rozkłada ręce: „co my możemy, to samorządy”.

Jeśli się nie mylę, zarządy komisaryczne wprowadzano wtedy nie tylko z powodów szkolnych. Ile było w tym polityki o zabarwieniu – nie chcę używać tego słowa – nacjonalistycznym, to już historia.

Mam nadzieję, że trwające konsultacje zwiększą poczucie bezpieczeństwa polskiej mniejszości, a u litewskich urzędników niższego szczebla wzmocnią przekonanie, że Polacy są dla tego państwa ogromną wartością, co politycy z najwyższej półki często deklarują. W terenie bywa różnie, ale w bardzo wielu miejscach obraz jest bardzo pozytywny.

Dochodzi też kwestia odporności i zaangażowania samych Polaków na Litwie. Ostatni apel Rady Redaktorów „KW” ujawnił, że niektóre szkoły nie prenumerują ani jednej polskiej gazety. Czy to nie znak, że te szkoły zaczynają nam umykać?

To temat na dużo szerszą rozmowę. Nie znam realiów polskich mediów na Litwie. Ale po angielsku mówi się: „put your money where your mouth is” (pol. płać za coś, jeśli od czegoś zależy twój byt).

W naszym pierwszym wywiadzie przywołał Pan dokładnie tę samą frazę.

Chyba ją lubię, bo coś mi mówi o tym, jak my, Polacy, podchodzimy do pewnych spraw. Ci, którzy prowadzą organizacje polonijne czy polskie za granicą, czy media, mają moim zdaniem w sobie źle rozumianą skromność, wstyd. Boją się powiedzieć: to, co robię, kosztuje – i jeśli uważasz, że to dobre, zapłać. Darmowe przedstawienie czy biuletyn przyciąga widzów i czytelników, a gdy trzeba kupić bilet za symboliczne 5 euro, frekwencja spada, podobnie z prenumeratą. Inne nacje na całym świecie lepiej to rozumieją, że za coś dobrego trzeba płacić. Posiadają tez narzędzia i specjalistów od zbierania funduszy.

Prenumerata miesięczna kosztuje 10 euro. Ale chodzi raczej o czytelnictwo, nie o pieniądze.

Wspieranie czytelnictwa to też umiejętność – pamiętam akcję „Cała Polska czyta dzieciom”. A w wypadku szkół prenumerata powinna być oczywistą oczywistością. Polska szkoła musi prenumerować polską gazetę. Nie wiem, co w tym temacie można więcej powiedzieć, poza dodaniem że atrakcyjność gazety ma duże znaczenie.

Sugeruje Pan konsul coś na wzór akcji „Polska szkoła czyta polską gazetę”? Byłby Pan niemal ojcem chrzestnym.

A czemu nie? To też kwestia rozmowy z czytelnikami. Wielu z nich może uważać, że wydawca „Kuriera Wileńskiego” ma pieniędzy, że ho, ho, bo zarabia na reklamach i dostaje wsparcie z Polski. Potrzebna jest przejrzystość finansowa, żeby czytelnik wiedział, ile pracy i pieniędzy kosztuje wydanie „KW”.

Na koniec naszej rozmowy chciałbym jeszcze podzielić się z Państwem refleksją bardziej osobistą. Widzę, jak dzięki wam przez ostatni rok i dziewięć miesięcy zmieniło się moje podejście do patriotyzmu.

Pod wpływem Wilna?

Pod wpływem was, mieszkających tu Polaków. Kiedy patrzę, jak w litewskim otoczeniu rozwijacie i chronicie swoją polskość, i zestawiam to z Macierzą, widzę różnicę. Tam polskość jest podana na tacy i przez wielu naszych Rodaków traktowana krytycznie, jako trochę relikt. Zespoły folklorystyczne, stroje krakowskie uchodzą tam niekiedy za przaśne.

konsul-2026-11-21-3
Temat nadal nierozwiązany to kwestia polskich szkół w rejonie trockim (na zdjęciu: dyrektor Romuald Grzybowski z parasolem Szkoły im. Andrzeja Stelmachowskiego w Starych Trokach) | Fot. Apolinary Klonowski

Mamy też stroje wileńskie. Przestańmy mówić o krakowskich.

Wiem, wiem! Ale wasze przywiązanie do tradycji, także religijnej, pozwala mi na nowo docenić moją polską tożsamość. Słyszę tu młodzież recytującą „Redutę Ordona” czy „Pana Tadeusza”, maluchy z recytujące Brzechwę i Tuwima, i myślę sobie: „trzeba dbać o nasze wspólne dziedzictwo”. Kilka dni temu w przedszkolu „Kasztan” czterolatki zaśpiewały cztery zwrotki polskiego hymnu, z głowy, bo stały plecami do wyświetlanego tekstu. Ciekawe, ilu czterolatków w Polsce by to potrafiło.

Podczas pierwszej rozmowy tylko połowicznie potwierdził Pan, że jest romantykiem. W tej rozmowie chyba w stu procentach.

Mieszkając w Wilnie, trudno nie ulegać romantyzmowi. Jednym z moich – nie chcę mówić idée fixe – marzeń jest, żeby litewski mainstream kulturalny i polityczny reagował alergicznie na tezę, że stolica Republiki Litewskiej jest historycznie bardzo ważna także dla co najmniej trzech innych narodów.

Dziś 75–80 proc. mieszkańców Wilna to litewscy Litwini, a tylko niewielu z nich ma tu korzenie sprzed dwóch pokoleń. Pewien Polak stąd opowiadał mi, że w połowie lat 90. osoba prowadząca w Wilnie szkolenie dla pięćdziesięciu młodych urzędników poprosiła, żeby wstali ci, których dziadkowie mieszkali w Wilnie. „Wstałem ja i jeszcze jedna osoba” – opowiadała mi ta osoba.

Chodzi mi o to, żeby Litwini, dumni ze swojej stolicy, mieli świadomość, że przez wieki kilka innych narodów bardzo się przyłożyło do tego, jak to miasto wygląda. Że w sensie figuratywnym te inne narody, w tym szczególnie Polacy, też są trochę jego właścicielami, bo ich przodkowie w tym mieście pracowali, to miasto budowali, tu się modlili. W przewodnikach pisze się ogólnie, że bywali tu tacy, siacy i owacy, i jest pięknie. Ale kiedy przychodzi co do czego, tabliczka informacyjna jest często tylko po litewsku. Nie widzę nic złego w powiedzeniu, że tu w jakimś konkretnym miejscu mieszkała taka czy inna osoba albo że w dzisiejszej stolicy Republiki Litewskiej 100 lat temu większość mieszkańców, ponad 60 proc. stanowili Polacy.


Wywiad opublikowany w wydaniu magazynowym dziennika „Kurier Wileński” Nr 46 (134) 21-27/11/2026

Afisze

Więcej od autora

Redakcja „Kuriera Wileńskiego” miała gości z Macierzy

Grupa seniorów z Pomorza gościła w miniony czwartek 12 listopada w redakcji „Kuriera Wileńskiego”. Goście zapoznali się z historią gazety i naszą codzienną pracą.